του Ανδρέα Πετρόπουλου

Θα περίμενε κανείς μετά από οκτώ χρόνια μνημονίων, ασφυκτικής εποπτείας και (εξ)αναγκαστικών μέτρων, τα οποία αποδείχθηκαν σε μεγάλο βαθμό άστοχα και καταστροφικά, οι πολιτικές δυνάμεις να είχαν βγάλει κάποια συμπεράσματα και να οικοδομούν ήδη ένα νέο σχέδιο για την επόμενη μέρα της εξόδου...

Αντ’ αυτού βλέπουμε να τσαλαβουτάνε στα ίδια, με επιχειρηματολογία που εν τέλει δικαιώνει τους δανειστές, ακόμα και για τα πλέον ακραία μέτρα που έλαβαν, ξεχαρβαλώνοντας τη μεσαία τάξη, διαλύοντας μισθούς, συντάξεις, εξαφανίζοντας επαγγέλματα...

Μια ματιά μόνο στην πτώση του οικοδομικού τομέα και των κατασκευών κατοικιών την τελευταία δεκαετία είναι ενδεικτική για το μέγεθος της καταστροφής: Από το 2007 οι επενδύσεις στον συγκεκριμένο τομέα, έχουν κάνει βουτιά της τάξης του 95%... Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για μια σειρά τεχνικά και άλλα επαγγέλματα, αλλά και για επιχειρήσεις συνυφασμένες με τον συγκεκριμένο κλάδο.

Αντί λοιπόν του προβληματισμού, του σχεδιασμού, των κοινών παραδοχών για μια οικονομία όπως είναι η ελληνική με συγκεκριμένες δυνατότητες, πολιτικά κόμματα που διεκδικούν να γίνουν κυβέρνηση τους επόμενους μήνες, ξαναζεσταίνουν συνταγές μιας χρήσης, που όχι μόνο δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, αλλά δοκιμάστηκαν με παταγώδη αποτυχία στα χρόνια του Μνημονίου.

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά ακούγοντας την ομιλία του αρχηγού της ΝΔ Κυριάκου Μητσοτάκη στο συνέδριο για την ψηφιακή πολιτική (ΣΕΠΕ).

Είπε συγκεκριμένα: «Το ωράριο 9 με 5 είναι ξεπερασμένο. Οι επιχειρήσεις θα θέλουν συχνά να οργανώνουν ευέλικτα το χρόνο εργασίας τους, σύμφωνα με τις δικές τους επιθυμίες. Η προώθηση νέων τύπων συμβάσεων απασχόλησης μπορεί να ιδωθεί και ως ευκαιρία αύξησης της απασχόλησης.»

Μάλιστα. Σε μια χώρα που χάνει τα νέα φωτεινά μυαλά της, καθώς μεταναστεύουν αδυνατώντας να ζήσουν με μισθούς 500, 600 και 800 ευρώ στην καλύτερη περίπτωση, σε ποιο πρόβλημα θα απαντήσει το (ήδη) ευέλικτο ωράριο των επιχειρήσεων; Αν διατηρηθούν οι επιχειρησιακές συμβάσεις με τους ιδιαίτερα χαμηλούς μισθούς, αν δεν επανέλθει μια στοιχειώδης συλλογικότητα και κανονικότητα, όπως στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, πως θα έχουμε ένα νέο στέρεο έδαφος για να αυξηθεί η απασχόληση;

Αν δεν αλλάξει πρόσωπο και ίδια η επιχειρηματικότητα, που εμμονικά εστιάζει στο χαμηλό κόστος εργασίας και όχι στις επενδύσεις και την τεχνολογική της ανανέωση, πώς θα διαμορφωθούν οι νέοι επενδυτικοί όροι;

Να μας συγχωρεί ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, αλλά με τα όσα υποστηρίζει, ουσιαστικά κινδυνολογεί για την πιθανή μεγέθυνση του κόστους εργασίας που θα επιφέρει μια αύξηση του κατώτατου μισθού! Το θέμα του φαίνεται να είναι η συνέχεια του σημερινού καθεστώτος χαμηλών αμοιβών και υποαπασχόλησης, ένα μοντέλο πλήρους ευελιξίας που βασίζεται στο μοντέλο των επιχειρησιακών συμβάσεων εργασίας. Ένα μοντέλο που το μόνο που κατάφερε ήταν να διατηρήσει εν μέσω κρίσης την κερδοφορία σε όσες επιχειρήσεις άντεξαν...

Έχει άραγε υπόψη του κάποια ευρωπαϊκή οικονομία που ανέκαμψε και στη συνέχεια αναπτύχθηκε με αυτό το μοντέλο;

Πραγματικά του αρκεί ένα copy -paste στο μοντέλο που εκβιαστικά μας επέβαλε το ΔΝΤ με τα γνωστά αποτελέσματα;