Ας πούμε δυο - τρία αυτονόητα πράγματα πριν μπούμε στο θέμα.

του Ανδρέα Πετρόπουλου

Κανείς δεν είναι αναντικατάστατος σε μια κυβέρνηση. Ούτε βέβαια η πρωθυπουργία είναι συλλογικός θεσμός. Ο πρωθυπουργός αποφασίζει και όσοι μετέχουν στην κυβέρνηση είναι οι υπουργοί του. Είναι συνεργάτες του, όχι συγκυβερνήτες.

Οι όποιες συνεργασίες, δύο, τριών ή και περισσοτέρων κομμάτων που συμπράττουν να κυβερνήσουν, μένουν ως συνεργασία εντός κοινοβουλίου. Αλλά εκτός υπουργικού συμβουλίου. Εκεί υπάρχει η κυβέρνηση του πρωθυπουργού.

Από χθες ωστόσο βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πολιτικό παράδοξο που παράγει μια κυβέρνηση συνεργασίας και «ειδικού σκοπού». Και μάλιστα αμέσως μετά την επίτευξη του σκοπού. Δηλαδή της εξόδου από το Μνημόνια.

Για να μη χαθούμε λοιπόν στη μετάφραση:

Απομακρύνεται (παραιτούμενος) εκείνος που υπέγραψε τη Συμφωνία και παραμένει στην κυβέρνηση αυτός που την υπονομεύει. Αυτός που αποφαίνεται ως «συνταγματολόγος» βεβαιώνοντας και τους ξένους συνομιλητές (της κυβέρνησης) ότι η συμφωνία είναι ήδη νεκρή! Και μάλιστα προσφέρεται να τους παρουσιάσει προσωπικές εναλλακτικές ιδέες του, πάντα με δεδομένο ότι η συμφωνία έχει τελειώσει!

Ο πρωθυπουργός στέλνει μήνυμα «κατά της διγλωσσίας» και «της προσωπικής στρατηγικής που δεν θα γίνει ανεκτή» απομακρύνοντας αυτόν που υπέγραψε την συμφωνία και διατηρώντας αυτόν που την υπονομεύει. Αναλαμβάνει ο ίδιος το υπουργείο Εξωτερικών προκειμένου να έχουμε «επιτυχή ολοκλήρωση της Συμφωνίας» που έχει υπογράψει ο πρώην υπουργός Εξωτερικών.

Την προηγούμενη στο υπουργικό συμβούλιο, κάποιοι υπουργοί, όπως διαβάσαμε στα ρεπορτάζ που μετέφεραν αυτούσιους τους διαλόγους, ένιωσαν την ανάγκη υπερασπιζόμενοι την κυβέρνηση να στηρίξουν στο γνωστό επεισόδιο αυτόν που υπονομεύει την συμφωνία των Πρεσπών. Κι όλα αυτά ενώ είναι υπέρ της συμφωνίας.

Και εδώ αρχίζει η άλλη πλευρά. Αυτή που επιμένει ότι η κυβέρνηση πρέπει να κρατηθεί ως αυτό που είναι, δηλαδή ως συμμαχική κυβέρνηση μέχρι να ολοκληρώσει τη θητεία της. Ακόμα και μετά την ολοκλήρωση του «σκοπού», καθώς δεν υπάρχει εναλλακτική πλειοψηφία.

Εντέλει σε αυτή την βαθειά αντίφαση, μπορεί να υπάρχει και σπόρος...