Η πολύχρονη οικονομική κρίση που διέρχεται η Ελλάδα, κατεδάφισε κοινωνικές και οικονομικές σχέσεις και ισοπέδωσε αξίες, ανατρέποντας όσα είχε κατακτήσει η ελληνική κοινωνία - και δεν αναφέρομαι βεβαίως στην αλόγιστη σπατάλη, στον παρατεταμένο και πολλάκις υποκινούμενο δανεισμό, στον ατομικό και απολύτως αρρωστημένο εγωκεντρισμό. Τον ερχόμενο Αύγουστο η Ελλάδα βγαίνει από τα μνημόνια. Αλλά η κοινωνία πλέον δεν είναι η ίδια, ο ιστός της έχει υποστεί καθοριστικές αλλοιώσεις.

Συνεπώς, η κοινωνική έξοδος δεν θα είναι ανώδυνη, γεγονός που ήδη διαφαίνεται. Η κοινωνία αναζητεί διεξόδους και νέες διαδρομές. Τα χρόνια της κρίσης είναι πολλά και οι πληγές που άφησαν και αφήνουν δεν κλείνουν εύκολα.

Δεν είναι μόνον οι εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας που χάθηκαν, μαζί με το 25% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος, όπως συνηθίζουμε να λέμε όλοι μας. Είναι οι εκατοντάδες χιλιάδες συμπολιτών μας που δεν έχουν πλέον μεροκάματο, δεν έχουν μισθό, για να ανταπεξέλθουν στα πιο βασικά της διαβίωσης των ίδιων και των οικογενειών τους. Έχετε βρεθεί μπροστά στην εικόνα, ένας άνθρωπος 40, 50, 60 χρονών να φτάνει στο σημείο να ζητήσει από την ήδη πετσοκομμένη σύνταξη του πατέρα του των 80 και πλέον ετών, για να μην του κόψουν το ρεύμα ή για να πάρει λίγα, μετρημένα τρόφιμα, για να βγάλει την εβδομάδα η οικογένεια; Ή μήπως νομίζει ο οιοσδήποτε ότι αυτά τα φαινόμενα θα εκλείψουν ως δια μαγείας;

Τα κοινωνικά επιδόματα, σωστά και άγια δόθηκαν, όπως και τα κοινωνικά μερίσματα, τα βοηθήματα σε νέους και σε συμπολίτες μας άνεργους άνω των 50 ετών. Έσωσαν ζωές, υπολήψεις, αξιοπρέπεια. Φτάνουν; Σαφώς όχι. Και όσοι τα χλεύασαν και τα κατηγόρησαν, δεν έχουν πεινάσει, δεν ξέρουν τι θα πει έλλειψη, δεν έμειναν ποτέ χωρίς ένα ευρώ στην τσέπη.

Η Κυβέρνηση, πολύ καλά έκανε και επέμενε από πέρυσι στο να δώσει ό,τι περισσότερο και σε όσο περισσότερους μπορούσε, μία μικρή οικονομική ανάσα. Αλλά, θα πρέπει πλέον να κατευθύνει τη στρατηγική της και προς άλλες κατευθύνσεις. Αν δεν πάρουν μπροστά βιομηχανικές μονάδες, μικρές και μεγάλες, στις οποίες τουλάχιστον τα μηχανήματά τους δεν ξεπουλήθηκαν από τους τελευταίους ιδιοκτήτες τους, ώστε να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας, να παραχθεί προϊόν, να πωληθεί είτε ως πρώτη, είτε ως ενδιάμεση, είτε ως τελική ύλη, στην ελληνική ή σε ξένες αγορές, αν δεν ζωντανέψει η καρδιά της βιομηχανίας και του εμπορίου, όχι μόνο με εισαγόμενα προϊόντα, τότε το όποιο έργο παράγεται σήμερα, δεν θα αρκεί με τίποτα να σταθεί μελλοντικά η εγχώρια οικονομία στα δικά της πόδια.

Η παραγωγή και πάλι εγχώριου πλούτου, είτε με εντάσεως εργασίας είτε με εντάσεως κεφαλαίου βιομηχανίες, βιοτεχνίες και εμπορικές επιχειρήσεις, αποτελεί το κλειδί για την συστηματική, μεθοδική και με προοπτική ανάπτυξης της οικονομίας, μακριά από αγκυλώσεις και αμαρτίες του παρελθόντος.

Σε αυτή την κατεύθυνση, η πρωτοβουλία της κυβέρνησης να διοργανώσει τα Αναπτυξιακά Περιφερειακά Συνέδρια, αποτελεί από μόνη της μία πρώτης τάξης ευκαιρία, να καταγραφούν όσες μονάδες απέμειναν και όσες μπορούν να αναστηθούν, αξιοποιώντας την τεχνογνωσία τους, την παλιά τους πελατεία, την εντοπιότητά τους και τα πλεονεκτήματα της τοπικής οικονομίας και των παραδοσιακών προϊόντων τους. Έγινε, όμως, ουσιαστική καταγραφή παραγωγικού δυναμικού και προοπτικών ανάπτυξής του; Και ποιος φορέας  -ή φορείς έστω - έχει την ευθύνη για τα περαιτέρω, για το επόμενο στάδιο;

Εδώ, στο σημείο που είμαστε, στη συγκεκριμένη περίοδο και λίγους μήνες πριν από την έξοδο από τα μνημόνια, δεν πρέπει να υπάρξει ολιγωρία ούτε ένα δευτερόλεπτο, ο συντονισμός θα έπρεπε ήδη να έχει ένα κεντρικό σημείο αναφοράς και δεν γνωρίζω αν πράγματι υπάρχει κι αν όχι γιατί. Δηλαδή, όταν μιλάμε για επενδύσεις, θα εννοούμε μόνον π.χ. το Ελληνικό, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια ή τις όποιες υπαρκτές επιχειρήσεις αλλάζουν χέρια, τις επενδύσεις του Πρεμ Γουάτσα, του Μυτιληναίου, του Περιστέρη της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ ή του ομίλου Γερμανού;

Ευτυχώς, βεβαίως, που υπάρχουν και αυτές, αποτελούν μία όαση μέσα στο άνυδρο τοπίο της ελληνικής οικονομίας, αλλά προφανώς δεν φτάνουν, για να υπάρξει ουσιαστική, στέρεη και μακροχρόνια επενδυτική άνοιξη, που θα επαναφέρει σταδιακά τη χώρα σε τροχιά ανάπτυξης, θα μειώσει τις ανισότητες, θα εξαλείψει μεγάλο μέρος του φόβου για την επόμενη ημέρα, θα διώξει το αβάσταχτο ψυχολογικό βάρος και τα τραύματα τόσων μαύρων χρόνων, θα επαναφέρει αξίες και αξιοπρέπεια σε χιλιάδες συμπολίτες μας.

Ουσιαστικά, θα απελευθερώσει έναν ολόκληρο λαό, άσχετα με το που τοποθετείται πολιτικά, αρκεί βεβαίως να μην ξεχνά αυτούς που κατέστρεψαν τη χώρα και τον ίδιο, φορτώνοντας ''χρήμα με ουρά'', σε κάθε νησίδα φοροδιαφυγής.

Η Κυβέρνηση, δοκιμάστηκε και αυτή σκληρά, πήρε τα μαθήματά της από την άσκηση εξουσίας, στην πράξη και όχι στη θεωρία, τριών συνολικά χρόνων, κατάφερε να επαναφέρει τη χώρα σε ήρεμα νερά, αλλά τώρα, στην κρισιμότερη καμπή και χωρίς δανεικά πακέτα βοήθειας, χρειάζεται να σχεδιάσει με προνοητικότητα την επόμενη ημέρα, αξιοποιώντας ό,τι καλύτερο διαθέτει, με πρώτο και κυριότερο το στοιχείο της επανόδου της εμπιστοσύνης του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού, που δίκαια το κατέκτησε και μένει να το μετατρέψει σε παράγοντα σταθερότητας, ανάπτυξης και δικαίωσης όσων την πίστεψαν και τη στήριξαν στα πιο δύσκολα των τριών ετών που ασκεί την εξουσία.

Καμία ολιγωρία, καμία εσωστρέφεια, καμία δικαιολογία πλέον - το μέλλον δεν έρχεται από μόνο του, έτσι νέτο σκέτο, έτσι δεν είναι; Και η φροντίδα για αυτό, δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι ούτε ενός, ούτε 10 ή 15, για παράδειγμα, ανδρών αρχή.

Η συλλογικότητα, αρετή είναι και αδυναμία είναι ο διαχωρισμός της ομάδας, σε ομάδες...