του Σωτήρη Καψώχα

Στην ανάγκη ύπαρξης προληπτικής γραμμής στήριξης για την Ελλάδα μετά τη λήξη του προγράμματος του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM) στις 20 Αυγούστου, επέμεινε ακόμη μια φορά, από το βήμα του Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών, ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος, Γιάννης Στουρνάρας.

Πριν από λίγες ημέρες στη λογική Στουρνάρα προσχώρησε και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος επισήμως και με κατηγορηματικότητα τάχθηκε υπέρ της προστατευτικής πολιτικής δανειοδότησης της χώρας, λέγοντας μάλιστα ότι η κυβέρνηση δεν την θέλει για λόγους εσωκομματικούς.

Η επιχειρηματολογία των δύο θεσμικών προσώπων είναι εστιασμένη, στην αναγκαιότητα να μην αυξηθεί το κόστος χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών και να διατηρηθεί το waiver, της δυνατότητας δηλαδή να γίνονται αποδεκτά από το ευρωσύστημα ελληνικά ομόλογα ως ενέχυρα.

Εύκολα θα μπορούσε να πει κάποιος ότι εδώ ταιριάζει η φράση πως «τα μεγάλα πνεύματα συναντιούνται», αλλά επειδή δεν πρόκειται για ταύτιση απόψεων δύο οικονομικών αναλυτών, η απάντηση είναι πιο απλή: Τόσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όσο και ο Γιάννης Στουρνάρας, εκτός του ότι βλέπουν την οικονομία από το ίδιο ιδεολογικό πρίσμα, ταυτόχρονα έχουν επενδύσει στον ίδιο σκοπό.

Διακαής πόθος και των δύο είναι να παραμείνει εξαρτημένη η οικονομία και να «τραυματισθεί» καίρια η αξιοπιστία της κυβέρνησης, ως αποτυχούσα να βγάλει τη χώρα από τα μνημόνια. Πρόκειται για την τελική επίθεση και το έσχατο καταφύγιο, αφού μέχρι τώρα απέτυχαν να περάσουν στη συνείδηση των πολιτών το αφήγημα του μηδενισμού, της χρεοκοπίας και της υποχώρησης των οικονομικών δεικτών.

Είναι προφανές ότι ο πρόεδρος της ΝΔ και ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας δεν κόπτονται για το καλό της χώρας, αλλά μέσω της έμμεσης επιβολής νέων μνημονίων επιδιώκουν να καταστήσουν αναγκαία στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας την δική τους πρωταγωνιστική παρουσία. Τόσο σε επίπεδο προσωπικό όσο και σε σχέση με τον ιδεολογικό- κομματικό ρόλο. Δεν θέλουν με απλά λόγια να εμφανιστούν και στην πράξη ως το παλιό σύστημα που χρεοκόπησε τη χώρα και ήλθε ο Τσίπρας -με τα όπλα και τα ασφυκτικά περιθώρια που του επέβαλαν οι δανειστές- για να δώσει τέλος στην αυστηρή εποπτεία και τα μνημόνια.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ως επικεφαλής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ο Γιάννης Στουρνάρας, ως διοικητής της κεντρικής τράπεζας της χώρας, δείχνουν ότι εκτός από έλλειψη στρατηγικής σκέψης, στερούνται και φαντασίας. Διότι, στην αγωνία τους να πλήξουν τον Αλέξη Τσίπρα και την κυβέρνηση, με τη στάση τους υπονομεύουν την προσπάθεια της Ελλάδας να ξανασταθεί στα πόδια της. Το πρόβλημά τους είναι να μην καταφέρει ο Τσίπρας εκεί που απέτυχαν οι ίδιοι. Ψάχνουν το νέο ρόλο του από μηχανής σωτήρα, μέσα από την διατήρηση της ασφυξίας στη χώρα. Αυτό που δεν κατανοούν είναι ότι η Ελλάδα και οι πολίτες μπούχτισαν το νεοφιλελευθερισμό που επαγγέλλονται, αφού τον έφαγαν με το παραπάνω τα οκτώ χρόνια των μνημονίων. Δεν θέλουν άλλο νεοφιλελεύθερο… κάρβουνο.