Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018

Το παρόν κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση αποσπασμάτων ενός εξαιρετικά επίκαιρου και ενδιαφέροντος άρθρου, που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα, www.epirusnews.eu

Του ΣΩΤΗΡΗ ΚΑΨΩΧΑ

Ο χρόνος διενέργειας των επόμενων βουλευτικών εκλογών μετράει αντίστροφα και η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με αρκετά ανοιχτά μέτωπα. Απλώθηκε πολύς τραχανάς στην πορεία προς τις κάλπες.

Μπορεί ο μεγάλος στόχος να είναι η έξοδος της χώρας από τα μνημόνια, με προκαθορισμένη ημερομηνία λήξης την 20η Αυγούστου, ωστόσο η εμφάνιση δύο μεγάλων θεμάτων, όπως το Μακεδονικό και το Τουρκικό, αλλά και η ξαφνική κρίση που ξέσπασε στο ποδοσφαιρο-μιντιακό τοπίο, συνιστούν σοβαρότατα ζητήματα, τα οποία χρήζουν ειδικής μεταχείρισης  και διαχείρισης.

Αν σε όλα αυτά προστεθεί η συνεχής και επίμονη επίθεση της εγχώριας διαπλοκής κατά προσώπων και πολιτικών των συγκυβερνώντων κομμάτων, ευλόγως γίνεται αντιληπτός ο βαθμός δυσκολίας  που έχει να αντιμετωπίσει  η κυβέρνηση για να ξεφύγει από τον κλοιό των προβλημάτων.

Ίσως είναι η πρώτη φορά μετά από χρόνια που στην αξιολόγηση των ανοιχτών θεμάτων δεν υπάρχει η οικονομία. Όχι γιατί η οικονομική κατάσταση της χώρας ξεπέρασε τις δυσκολίες, αλλά κυρίως διότι, με την ελαφρά –έστω- βελτίωση των δεικτών και του κλίματος έχει εμπεδωθεί η αίσθηση στους πολίτες  ότι οι ζοφερές ημέρες ανήκουν στο παρελθόν.

Στη διαβάθμιση των προβλημάτων, ίσως το μεγαλύτερο όλων αφορά την ποδοσφαιρο-μιντιακή υπόθεση. Και αυτό γιατί πρόκειται για ένα εκρηκτικό μείγμα που περιέχει ποδοσφαιρικές , εθνικές , οικονομικές και ελέγχου των ΜΜΕ, διαστάσεις.

Ο επεισοδιακός αγώνας ποδοσφαίρου μεταξύ των ομάδων ΠΑΟΚ και ΑΕΚ, προκάλεσε πολλές  παρενέργειες. Και όλα αυτά γιατί ο ΠΑΟΚ είναι Θεσσαλονίκη, είναι Μακεδονία που οι πολίτες της δεν θέλουν την FUROM να φέρει το όνομα Μακεδονία. Είναι επίσης Βόρεια Ελλάδα, η οποία διαχρονικά είναι σε σύγκρουση με το κράτος των Αθηνών. Ο ΠΑΟΚ είναι ακόμη Ιβάν Σαββίδης, ο Πόντιος που εκφράζει τον πανμακεδονισμό και την ορθοδοξία, ο άνθρωπος που κατέχει αρκετά μέσα ενημέρωσης, για τα οποία ερίζουν η κυβέρνηση με την αντιπολίτευση σχετικά με ποιόν θα υποστηρίζουν και βεβαίως είναι επιχειρηματίας με δυνατότητες παρεμβάσεων σε πολιτικό και οικονομικό πεδίο. Είναι τέλος οι ισορροπίες και οι ανταγωνισμοί στα ποδοσφαιρικά δρώμενα της χώρας, τα οποία όμως δεν είναι και τόσο ποδοσφαιρικά, αφού οι ιδιοκτήτες των ομάδων έχουν και μέσα ενημέρωσης, τα οποία επηρεάζουν ή ακόμη και διαμορφώνουν τις πολιτικές εξελίξεις.

Αποτελεί ιστορικό αξίωμα ότι για να μπορεί κάποιος να κατέχει την εξουσία θα πρέπει να ελέγχει τα μέσα παραγωγής. Στη σύγχρονη πραγματικότητα  τα λεγόμενα «μέσα παραγωγής» είναι τρία. Οι τράπεζες, τα μέσα ενημέρωσης και η ισχυροί του πλούτου.

Σε αυτό το σκηνικό γίνεται σήμερα η αναμέτρηση μεταξύ των πολιτικών κομμάτων και βεβαίως από την έκβασή της θα κριθεί εν πολλοίς και το αποτέλεσμα των ερχόμενων εκλογών.

Tου Ανδρέα Πετρόπουλου

Μέτρα ή μια από τα ίδια; Πάμε λοιπόν...

Αυτόν που μπήκε μέσα στο γήπεδο έχοντας στη ζώνη του όπλο, τον τελειώνεις σήμερα, αν όχι χθές.

Αυτό είναι το πρώτο μέτρο.

Αν θα το κάνεις βάσει των κανονισμών του ποδοσφαίρου, του ελληνικού ή του ευρωπαϊκού, των FIFA, UEFA κλπ. δεν ενδιαφέρει.

Αν έχει καταγραφεί ως "φίλος" έχεις ένα λόγο παραπάνω να το κάνεις.

Τότε και μόνο τότε έχει νόημα, η προσωρινή διακοπή του πρωταθλήματος και όλα τα υπόλοιπα μέτρα που θα δρομολογηθούν.

Τότε και μόνον τότε, αποβάλεις και τον άλλον, που υποτίθεται του έχει αφαιρεθεί ο τίτλος του προέδρου, αλλά διακόπτει το πρόγραμμά της η ΕΡΤ για να μεταδώσει δηλώσεις του.

Τότε και μόνο τότε γίνεται κατανοητό το "δεν υπολογίζω το πολιτικό κόστος"

Τότε και μόνο τότε σου αρκεί ένα χρονικό διάστημα ενός μήνα για να εφαρμόσεις πλαίσιο και αρχές, έχοντας τις δεσμεύσεις όλων.

Αν όχι, τότε δικαιώνεις δικαιώνεις όσους χασκογελούσαν όταν προσπαθούσες (και συνεχίζεις) να βάλεις σε μια τάξη, ένα διάτρητο σύστημα, που δεν υπακούει σε κανόνες, ευρωπαϊκούς ή άλλους, και (συνεχίζει να) σε αντιμετωπίζει με όρους εγκληματικής οργάνωσης.

Γιατί πραγματικά δεν γίνεται να παλεύεις τόσα χρόνια, να φέρεις στο ποδόσφαιρο κάτι διαφορετικό, πιο υγιές, λιγότερο χυδαίο τουλάχιστον. Και να βλέπεις αυτές τις εικόνες που διασύρουν τη χώρα διεθνώς (αλλά και την ίδια την κυβέρνηση).

Έτυχαν λοιπόν μόνο δύο περιστατικά, για να σε συγκρίνουν με το μαύρο χθες του ποδοσφαίρου:

Και τα δύο έγιναν στο ίδιο γήπεδο. Το πρώτο ξεκίνησε με μια κανονική διακωμώδηση του αθλήματος για να καταλήξει χθες σε παρ'ολίγον τραγωδία. Και έγιναν στο ίδιο γήπεδο γιατί επικρατεί το αίσθημα "η εμείς ή κανείς"! Αλλά αυτό με άλλους πρωταγωνιστές το ζούμε 20 χρόνια. Φτάνει πια!

Συμπέρασμα: Όσες καλές προθέσεις και να έχεις, όσα βήματα κάνεις προς την κατεύθυνση της εξυγίανσης, τόσο τα εμπόδια θα μεγαλώνουν, τόσο οι μάχες παλαιών και νέων "χαλίφιδων" θα μαίνονται στο παρασκήνιο.

Τους τελειώνεις τώρα και έχεις την κατανόηση και την συμπαράσταση εκατομμυρίων φίλων του ποδοσφαίρου και όλων των κανονικών ανθρώπων που ακόμα ελπίζουν...

Μόνο έτσι.

Κατά την προχθεσινή συνέντευξη τύπου του αντιπροέδρου της ΝΔ, Κωστή Χατζηδάκη και του αρμόδιου τομεάρχη, Κώστα Αχ. Καραμανλή, με αντικείμενο την κατάσταση των συγκοινωνιών της Αθήνας, πέραν της «ανατρεπτικής» πρότασης περί... κεφαλοκυνηγών για ελέγχους στα εισιτήρια, υπήρξε και ένα άλλο ιδιαιτέρως αξιοσημείωτο, το οποίο βεβαίως «τροφοδοτήθηκε» και από προηγηθέντα δημοσιεύματα, για μία μελέτη, που όμως αγνοούσε το αρμόδιο υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών!

 Του Νίκου Σερβετά*

Όταν το άκουσα χθες το βράδυ, παρακολουθώντας για ειδικό λόγο τις ειδήσεις σε αμφιλεγόμενο τηλεοπτικό σταθμό, εκνευρίστηκα αφάνταστα: «Οι δυνάμεις της κεντροδεξιάς στην Ιταλία συγκεντρώνουν ποσοστό ...»

Με τον όρο «κεντροδεξιά» εννοούσαν το γνωστό «Forza Italia» του Μπερλουσκόνι, την ακροδεξιά «Λέγκα του Βορρά» και το φασιστικό κόμμα «Αδελφοί Ιταλοί». Φυσικά, δείγμα γραφής έχει δώσει αρκετές φορές έως τώρα ο Μπερλουσκόνι, η «Λέγκα του Βορρά» στις εκλογές αυτές προκειμένου να αλιεύσει ψήφους και από τον Νότο αφαίρεσε από τον τίτλο τον «Βορρά» και έμεινε σκέτη «Λέγκα» και οι «Αδελφοί Ιταλοί» πήραν τον τίτλο τους από τον πρώτο στίχο του ιταλικού εθνικού ύμνου.

Και τα τρία είναι ακροδεξιά έως φασιστικά κόμματα. Με λίγα λόγια και με μεταφορά στα ελληνικά δεδομένα χαρακτηρίστηκαν «κεντροδεξιά» τα αντίστοιχα με τα κόμματα του ΛΑΟΣ, της πάλαι ποτέ ΕΠΕΝ και της Χρυσής Αυγής.

Όπως ήταν φυσικό, για μένα, και καθώς δεν είμαι τακτικός τηλεθεατής ούτε εξοικειωμένος με τον συγκεκριμένο τρόπο έκφρασης, άρχισα να κάνω σκέψεις περί προσπάθειας συγκάλυψης της πραγματικότητας και εξωραϊσμού των γεγονότων στα μέτρα του θεατή.

Ώσπου, αργά το βράδυ κι όπως το ’χω συνήθειο, άρχισα να κάνω το τακτικό πέρασμα σε ειδησεογραφικές ιστοσελίδες που παρακολουθώ. Εκεί ήρθε το πραγματικό σοκ. Δεν πρόκειται μόνο για «αμφιλεγόμενους τηλεοπτικούς σταθμούς» ούτε για ιστοσελίδες αμφιβόλου ποιότητας, οι περισσότερες των οποίων (δεν) πληρώνουν τους εργαζόμενους με 300-400 ευρώ τον μήνα. Πρόκειται και για ιστοσελίδες με κύρος, με ειδήσεις διασταυρωμένες πριν δημοσιευτούν, με επεξεργασμένα κείμενα, δεν χωρά αμφιβολία, το ξέρω!

Εκεί, λοιπόν, είδα ένα θέμα αναφορικά με την παραίτηση του Ρέντσι από την ηγεσία του «Δημοκρατικού Κόμματος». Το ίδιο κείμενο στα περισσότερα σάιτ. Αυτό σημαίνει ότι όλοι το πήραν από την ίδια πηγή, στην οποία έχουν εμπιστοσύνη, και το αναδημοσίευσαν άκριτα.

Αντιγράφω την τελευταία παράγραφο: «... αρνήθηκε, τέλος, κάθε είδος συνεργασίας, τόσο με την κεντροδεξιά, όσο και με το κίνημα Πέντε Αστέρων. Θα συνεχίσουμε πάντα, με αίσθημα ευθύνης, να λέμε ναι αλλά και όχι, όταν χρειάζεται», ολοκλήρωσε ο Ιταλός προοδευτικός πρώην πρωθυπουργός».

Αφήνω ασχολίαστο εκείνο το «... προοδευτικός πρώην πρωθυπουργός» (τον Ρέντσι εννοεί) και μπαίνω στο δια ταύτα: Κάποιος, είτε άσχετος είτε επιπόλαιος, παρασύρθηκε, χωρίς να κρίνει, από τα Μπερλουσκονικά ιταλικά μέσα ενημέρωσης και τον σκοπό που εξυπηρετούν. Έτσι απέδωσε, σωστά μεν, τον όρο «centrodestra» σε «κεντροδεξιά», με τη διαφορά ότι πρόκειται για πολιτική εκτίμηση και όχι για αντικειμενική περιγραφή: δεν θέλω να σκεφτώ ότι το έκανε ηθελημένα, υιοθέτησε ωστόσο μια πολύ επικίνδυνη ερμηνεία των πολιτικών εξελίξεων.

Να μην μείνει στο μυαλό των αναγνωστών ότι το κόμμα «Forza Italia», η «Λέγκα του Βορρά» και οι «Αδελφοί Ιταλοί» είναι «κεντροδεξιά». Οι ακροδεξιοί και οι φασίστες, είναι ακροδεξιοί και φασίστες, τίποτα άλλο! Έτσι πρέπει να λέγονται, κάθε άλλο είναι τρομερά επικίνδυνο. Είναι σαν εκείνο που έλεγε ο Χατζιδάκις, «όταν δεν σε τρομάζει το τέρας σημαίνει ότι αρχίζεις να του μοιάζεις». Η κοινωνία μας δεν είναι φασιστική, δεν πρέπει για κανένα τρόπο, καμμία επιπολαιότητα, καμμία ασχετοσύνη να της επιτρέψει να εξοικειωθεί με τη φασιστική λογική. Σε αυτά τα κενά στηρίζονται οι φασίστες για να διεισδύσουν όπου και όσο μπορούν.

* Ο Νίκος Σερβετάς είναι δημοσιογράφος, εργάζεται στην εφημερίδα Documento και συνεργάζεται με ξένα τηλεοπτικά δίκτυα.

Γράφει ο Χρήστος Τσατσαρώνης

Στα Αρχαία Ελληνικά η Ιονική λέξη μαλακία, προερχομένη από το ρήμα μαλακιάω (δηλαδή μαλακώνω), σήμαινε την αρρώστια. Από τον Ματθαίο χρησιμοποιήθηκε για να διαχωρίσει την πνευματική (νόσο) από την σωματική (μαλακία) αρρώστια. Στις ημέρες μας, στον κοινωνικό περίγυρο, έχει προσβλητικό ή και περιπαικτικό χαρακτήρα.

Τι χαρακτήρα, όμως, έχει όταν αφορά σε συστηματική λεηλασία του δημόσιου πλούτου και σε ανυπολόγιστες ζημίες, ακόμα και απωλειών ζωής (που μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ), εξαιτίας δολοπλοκιών και διαφθοράς στον πλέον ευαίσθητο τομέα, αυτόν της υγείας, από υπεράνω (;) πάσης υποψίας πολιτικό προσωπικό της χώρας και άλλους συγγενείς χώρους; 

Το μένος που καθημερινά εκπέμπουν οι - φερόμενοι μέχρι σήμερα - πρωταγωνιστές του σκανδάλου Novartis, είναι πρωτοφανές και σε ένταση και σε διάρκεια και σε αλήτικες εκφράσεις ή εκφράσεις ηλίθιου τσαμπουκά, που μόνον από δύο λόγους μπορεί να προέρχονται και να παρέχουν την ανάλογη εξήγηση:

Ο πρώτος λόγος, με βάση το τεκμήριο της αθωώτητας, είναι μεν κατανοητός ως προς την εντός ορίων αντίδραση, αλλά ακατανόητος για τη χυδαία φρασεολογία, τις απίστευτες απειλές και την καθύβριση και καταμήνυση, ακόμα και των αρμόδιων εισαγγελικών λειτουργών, μηδέ εξαιρουμένου του Πρωθυπουργού της χώρας, του Αλέξη Τσίπρα, για πρώτη φορά στα χρονικά, από πρώην πρωθυπουργό, τον Αντώνη Σαμαρά.

Ο δεύτερος λόγος, δεν μπορεί να είναι άλλος, από αυτόν που προδίδει ενοχή ή ενοχές, ακόμα και για λόγους που μπορεί να μην έχουν άμεση σχέση με κανένα χρηματικό αντάλλαγμα ή οποιασδήποτε μορφής συναλλαγή, τουτέστιν να αφορούν σε συνειδητοποίηση της μη ανάληψης της πολιτικής έστω ευθύνης, για όσα συνέβαιναν στο χώρο της υγείας και ειδικότερα του φαρμάκου.

Πλην όμως, αντιδράσεις του τύπου Σαμαρά και του τύπου Γεωργιάδη, για να μείνουμε σε πρώτη φάση σε αυτούς τους δύο, είναι όχι απλώς ακραίες και με κατάπτυστη φρασεολογία, αλλά εισάγουν εκ νέου και ξαφνικά στην πολιτική ζωή του τόπου, ξεχασμένα εμφυλιοπολεμικά υλικά και συνθήματα. Κάπως έτσι ο...Γράμμος γέμισε (εθνο)φάρμακα Novartis, με κουβαλητές κάτι παλληκάρια του Σαμαρά, αλλά δεν θα είναι απαραίτητα, ούτε αυτά, γιατί θα μας έχει γδάρει όλους ο Άδωνις Γεωργιάδης, όπως δημοσίως και σε κατάσταση έκστασης (δεν ξέρω τι παίρνει, ρωτείστε αλλού...) αναφώνησε από τηλεοπτικό στούντιο.

Πρόκειται για ύβρεις και απειλές που είχαμε ξεχάσει όλοι, αλλά ξεθάφτηκαν κυρίως από τα ακροδεξιάς προέλευσης ή... κλήσης φερόμενα ως εμπλεκόμενα πολιτικά στελέχη της προηγούμενης συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου. Από πότε έχουν να ακουστούν εκφράσεις, όπως ''συμμορίτες'', ''τσογλάνια'', ''αλήτες'', ''πολιτικώς ετοιμοθάνατοι'', ''θα τους γδάρω'', ''δεν πρόκειται να μου γλυτώσει κανένας από αυτούς'' ή ''ο Τσίπρας είναι άθλιος και αχρείος'' ''δεν έχει καταλάβει που έμπλεξε'' ή το ''θα το πάω μέχρι τέλους'' ή ένα από τα χειρότερα και πλέον επικίνδυνα για τη Δημοκρατία ''δεν θα επιτρέψω σε ένα παλιόπαιδο - τον Τσίπρα, δηλαδή - που πήρε την εξουσία με κατάληψη και ψέματα...''

Εδώ, δεν πρόκειται για μία έστω υπερβολική αντίδραση κάποιων που φέρονται ως εμπλεκόμενοι - προς το παρόν πάντα - αλλά για μία φρασεολογία, νοοτροπία και στάση, που θυμίζει άλλες μαύρες εποχές, τις οποίες προφανώς νοσταλγούν ορισμένοι, προσβάλλοντας και τον κομματικό χώρο που ανήκουν σήμερα και ο παραδοσιακός κορμός του οποίου είναι απορίας άξιο γιατί δεν αντιδρά και δεν υπερασπίζεται τα αστικοδημοκρατικά πιστεύω του.

Είναι προφανές ότι, ενώ βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή εξυχνίασης αυτού του δυσώδους και τεράστιου φαρμακευτικού σκανδάλου, που δεν αφορά μόνον βεβαίως τη Novartis, όσοι φέρονται ως εμπλεκόμενοι, προσπαθούν με κάθε μέσο να πείσουν ότι δεν ήξεραν, δεν άκουσαν, δεν υπέγραψαν, δεν υπέθαλψαν - εσκεμμένα ή όχι -  και ότι το διεθνές σκάνδαλο στήθηκε...μόνο του στην Ελλάδα, ή, στην καλύτερη για αυτούς περίπτωση, το έστησαν... ο Τσίπρας, το FBI και το αμερικανικό υπουργείο δικαιοσύνης!

Και αυτά τα... επιχειρήματα της πλάκας τα εκστομίζουν και δημόσια, μήπως και πείσουν έστω κάποιους ότι είναι... σκευωρία της Αριστεράς, κατά των ιερών και οσίων, όσων διαφυλάττουν ως πιστοί φρουροί τις... φαρμακευτικές αξίες (σε... δολάρια ή σε ευρώ) των πολυεθνικών κολοσσών. Με απλά λόγια, ορισμένοι πουλάνε τρέλα, ανακατεμένη με παρωχημένη και καταδικαστέα ιδεολογία, ενδεδυμένοι με θρασύτητα και επιδευμένη αμνησία διαφορετικούς κομματικούς μανδύες, ανάλογα με την εποχή, το ρεύμα και το προσωπικό συμφέρον.

Δεν γνωρίζω, αν, πότε και τι νέο θα προκύψει από τη Βουλή και τη Δικαιοσύνη, για το τεράστιο αυτό σκάνδαλο. Αν, όμως, αναλογιστώ τις μέχρι τώρα αντιδράσεις, αυτό που μπορώ να εικάσω είναι ότι, αν μέχρι τώρα το ''φάρμακο Novartis'', ήταν λίγο δύσκολο στην κατάποση, πόσο πιό δύσκολο θα είναι, αν αποδειχθεί ''σκέτο φαρμάκι'', ιδιαιτέρως βλαβερό και ουχί οφέλιμο, ''για πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν'', έστω και ''επιφανών ανδρών''...

Ταύτα και (ανα)μένω!....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ροή

ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ