Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2018

Του ΣΩΤΗΡΗ ΚΑΨΩΧΑ

(Επίκαιρη αναδημοσίευση! Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 13 Μαϊου 2018, αλλά είναι σαν να γράφτηκε σήμερα!)

Το μοντέλο διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη στηρίζεται στις αρχές του νεοφιλελευθερισμού –ούτε καν στα πρότυπα της φιλελεύθερης κοινωνικής δεξιάς- που θέλει την απόλυτη κυριαρχία των αγορών και των επιχειρήσεων, τη μείωση του κράτους, τη διάλυση των ασφαλιστικών και εργασιακών κανόνων και την εξαφάνιση του κοινωνικού κράτους.

Ο ίδιος ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας φροντίζει καθημερινά να κάνει γνωστές τις προθέσεις του για το πώς θέλει να κυβερνήσει τη χώρα, εάν και εφόσον, εξασφαλίσει τη συγκατάθεση των πολιτών. Σε  όλες τις τελευταίες δημόσιες εμφανίσεις του ξεδιπλώνει το σχέδιο που έχει στο μυαλό του, χωρίς να κρύβει την ταυτότητα και την προσήλωση του στην ιδεολογική σχολή του Σικάγο που βρήκε την απόλυτη εφαρμογή της στη Βρετανία της Θάτσερ και τις ΗΠΑ του Ρέηγκαν. Βεβαίως σε μικρότερη κλίμακα εφαρμόστηκε  -για την ακρίβεια επιβλήθηκε- και στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, με ολέθρια αποτελέσματα για τις οικονομίες και τους πολίτες αυτών των χωρών.

Αφού πριν λίγο καιρό μας αποκάλυψε ο Κυριάκος Μητσοτάκης ότι «θα γκρεμίσει το κομματικό κράτος και θα χτίσει ένα νέο κράτος» έσπευσε να διευκρινίσει ότι στο νέο οικοδόμημα που επαγγέλλεται πέντε θα φεύγουν από το δημόσιο και ένας θα έρχεται. Αμέσως μετά διαπίστωσε ότι οι γιατροί πλεονάζουν στα δημόσια νοσοκομεία και γι΄αυτό πρέπει να λιγοστέψουν.

Δεν είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν γνωρίζει την κατάσταση των δημόσιων νοσοκομείων ή δεν ξέρει αριθμητική τι σημαίνει το 5 προς 1 στο δημόσιο. Απλά φρόντισε να καταστήσει σαφές ότι χρειάζεται η σύμπραξη –όπως το είπε- των ιδιωτών με το δημόσιο ή με καθαρά λόγια ότι πρέπει να περάσουν δημόσιες δραστηριότητες στα αδηφάγα στόματα των ιδιωτών.

Το κορυφαίο ωστόσο έχει να κάνει με το πώς αντιλαμβάνεται τη γενικότερη σχέση των εργαζομένων με το χώρο εργασίας τους. «Το κλασσικό δυτικό ωράριο 9 με 5 στην ίδια δουλειά, να παίρνει κανείς σύνταξη από την ίδια δουλειά, από αυτή που ξεκίνησε, είναι μάλλον ξεπερασμένο». Τι καλύτερος τρόπος να πλέξει το εγκώμιο των ελαστικών μορφών απασχόλησης και την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων; Δηλαδή μιας εργασιακής και κοινωνικής ζούγκλας, όπου το κυρίαρχο στοιχείο θα είναι η ανασφάλεια των εργαζομένων, η αβεβαιότητα στις αποδοχές τους και ο αναγκαστική υποδούλωσή τους στις διαθέσεις των εργοδοτών –ιδιωτών. Οι οποίοι –ιδιώτες- βεβαίως τη μόνη υποχρέωση που θα έχουν είναι να κινούνται με αποκλειστικό κριτήριο την αποκόμιση κερδών.

Δεν πάει πολύς καιρός, που ο Κυριάκος Μητσοτάκης μιλώντας στη Θεσσαλονίκη, ανέπτυξε με απόλυτη ακρίβεια τη βιοθεωρία του. «Δεν τρέφω αυταπάτες –είπε- ότι μια κοινωνία χωρίς ανισότητες. Κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση και όσοι το επεχείρησαν καταστρατήγησαν τελικά τη Δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα».

Μεμιάς ο Κυριάκος Μητσοτάκης, διέγραψε τα μηνύματα της Γαλλικής επανάστασης και του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και έσβησε από το χάρτη το Ζαν Ζακ Ρουσώ, τον Τζον Λοκ, τον Τόμας Χομπς, όλων αυτών των διανοητών-φιλοσόφων που συνέβαλαν στη διαμόρφωση της κοινωνικής σχέσης μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ως σύγχρονος ανθρωπιστής- κοινωνιολόγος –πολιτικός, καλεί τους Έλληνες να τον ψηφίσουν για να εφαρμόσει την εξελιγμένη νεοφιλελεύθερη οικονομία, η οποία στηρίζεται στη βασική αρχή: «Αμολάω στο κοτέτσι κότες και αλεπούδες και εύχομαι να νικήσει ο καλύτερος». Ακόμη και το Μίλτον Φρίντμαν έχει ξεπεράσει.      

 

Του Χρίστου Τσατσαρώνη

Επετειακή ημέρα, σημαδιακή, για κάθε άνθρωπο, η 1η Μάη, έχει αφήσει το στίγμα της σε εκατομμύρια ανθρώπους, σε όσους ζούν και αγωνίζονται και ονειρεύονται ακόμα, σε πείσμα των καιρών και των βουλών κάθε εξουσίας. Δικαιώθηκαν, όσοι έδωσαν τη ζωή τους για έναν καλύτερο κόσμο; Απόλυτα! Νίκησαν, όσοι προσπαθούν να τιθασσεύουν το ιμπέριουμ τις τελευταίες δεκαετίες; Όχι, είναι πολλές οι ήττες και λίγες, μα διδαχτικές οι νίκες.

Του Ανδρέα Πετρόπουλου

Το χθεσινό Πρωτομαγιάτιο μήνυμα του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, έχει πολλούς αποδέκτες. Και αυτό καθώς δεν ήταν επαιτιακό, ούτε συμβολικό, ούτε (μόνο) περιγραφικό μιας πορείας, που αλλάζει διαδρομή τον προσεχή Αύγουστο με το τέλος του προγράμματος.

Το μήνυμα είχε δεσμεύσεις. Συγκερκιμένες. Και απαντούσε τόσο στην αντιπολίτευση, όσο και σε φωνές εντός του ΣΥΡΙΖΑ που σωστά επισημαίνουν ελλείψεις και ανάγκες θέλοντας να "χρωματίσουν" το αφήγημα της "καθαρής εξόδου" για την κοινωνία.

Ο Αλ.Τσίπρας δεν περιορίστηκε στην επανάληψη "βγαίνουμε από τα μνημόνια καθαρά, χωρίς νέες δεσμεύσεις που πολλοί είχαν προεξοφλήσει", αλλά έδωσε σαφές στίγμα, τι σημαίνει καθαρή έξοδος:

"Με το τέλος των μνημονίων, περνάμε σιγά-σιγά σε μια νέα εποχή κανονικότητας, που μας δίνει τη δυνατότητα να σχεδιάσουμε ξανά το παραγωγικό μοντέλο της χώρας, βάζοντας στο επίκεντρο τον εργαζόμενο. Αυτό σημαίνει πρώτα και κύρια την αποκατάσταση των συλλογικών συμβάσεων και την αύξηση του κατώτατου μισθού".

Η σαφήνεια της εξαγγελίας κάποιους αιφνιδίασε, άλλους τους προβλημάτισε. Το ενδιαφέρον είναι να δούμε πως θα απαντήσει π.χ. η αξιωματική αντιπολίτευση και τα υπόλοιπα κόμματα στην επαναφορά των Συμβάσεων και στην αύξηση του κατώτατου μισθού. Γιατί μέχρι τώρα οι όποιες απαντήσεις ήταν σε θεωρητικό επίπεδο. Αν γίνουν, πότε θα γίνουν, πως θα γίνουν. Τώρα ο πρωθυπουργός δεσμεύεται πως θα γίνουν και απευθύνεται στους αποδέκτες αυτών των παρεμβάσεων.

Η δεύτερη επισήμανση από το χθεσινό μήνυμα, είναι διπλής απεύθυνσης:

Απολογιστική για τα 3,5 χρόνια..."με αναγκαστικούς συμβιβασμούς αλλά και με σημαντικές νίκες σε μάχες που πριν τις δώσουμε όλοι θεωρούσαν χαμένες"

Προσεκτικά "επιθετική" για την επόμενη μέρα: "...η χώρα μας τα καταφέρνει και στέκεται στα πόδια της ξανά...με τις λιγότερες δυνατές απώλειες"...Και αμέσως μετά: "στη διαπραγμάτευση για τα εργασιακά καταφέραμε να αποκρούσουμε τις απαιτήσεις του ΔΝΤ, που είχαν ήδη αποδεχτεί οι προηγούμενες κυβερνήσεις...".

Στίγμα όχι μόνο για την επόμενη μέρα, αλλά και για την τακτική που θα ακολουθήσει, "εντός και εκτός"...

Γράφει ο Χρίστος Τσατσαρώνης

Απέχουμε τρείς μήνες και κάτι, μέχρι τον ερχόμενο Αύγουστο, όταν η Ελλάδα θα εγκαταλείψει επιτέλους τα ‘’προγράμματα διάσωσης’’, τα καταστροφικά χρόνια των μνημονίων, για να πορευτεί στη συνέχεια με πολύ μεγαλύτερο βαθμό ελευθερίας στο δρόμο της οικονομικής της ανόρθωσης και της ανάπτυξης, με στόχο να επαναφέρει οικονομία και κοινωνία, σε ήρεμους και παραγωγικούς για την επόμενη ημέρα ρυθμούς.

Όταν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αναλάμβανε στις αρχές του 2015 τα ηνία μίας κατεστραμμένης χώρας, λίγοι πίστευαν ότι θα έφτανε μέχρις εδώ, να ολοκληρώσει δηλαδή το στόχο που είχε θέσει εξ αρχής, να βγάλει τη χώρα από τα μνημόνια και την οικονομική και κοινωνική καταστροφή.

Και τι δεν ακούσαμε, τι δεν είδαμε, τι δεν υποστήκαμε εδώ και τρία και πλέον χρόνια: από την ‘’σύντομη - αριστερή -παρένθεση’’, στο ‘’τώρα πέφτουν’’, ‘’μετράνε αντίστροφα’’, ‘’τελειώνει τώρα το ματς’’, μέχρι και το ‘’η κυβέρνηση σε αποδρομή, σε φυγή, σε διάλυση’’, ή ‘’ο Καμένος ρίχνει τον Τσίπρα’’ ή το τελευταίο και λίαν ευτράπελο, ‘’η Novartis είναι το τέλος τους’’! Ποιών, αυτών που το ανέδειξαν και το έφεραν στο φως ή αυτών που μετείχαν, με οποιοδήποτε τρόπο στο σκάνδαλο;

Είναι ασφαλώς γεγονός ότι το πλέον δύσκολο μέρος μίας διαδρομής, από τις χειρότερες της νεοελληνικής ιστορίας, φθάνει στο τέλος του: η δημοσιονομική προσαρμογή μέσω εκτεταμένων μέτρων λιτότητας και αναγκαίων ή υπαγορευμένων μεταρρυθμίσεων για την μετεξέλιξη της ελληνικής οικονομίας και του τρόπου λειτουργίας της ολοκληρώνεται με τα τελευταία μέτρα-ρυθμίσεις της τελευταίας αξιολόγησης. Η χώρα, μετά από πρωτοφανείς καταστάσεις, που στοίχισαν όχι μόνον σε παραγωγή πλούτου-ΑΕΠ, αλλά ακόμα και σε πολλές ζωές πολιτών της, ενώ χιλιάδες πέρασαν στη ζώνη της απόλυτης φτώχειας και απελπισίας, θα βγείτε από το πρόγραμμα σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα, τον Αύγουστο του τρέχοντος έτους.

Ακριβώς από την ημέρα αυτή, η κυβέρνηση δια των υπεύθυνων φορέων της, πρέπει να θέσει σε εφαρμογή, το δικό της πρόγραμμα αποκατάστασης οικονομικής και κοινωνικής συνοχής, καθώς και τα δύο ουσιαστικά διαλύθηκαν στα σκληρά χρόνια των μνημονίων και των προηγούμενων συγκυβερνήσεων.

Σε λίγες ημέρες η κυβέρνηση θα έχει έτοιμο το δικό της σχέδιο, αυτό που θα φέρει σταδιακά την βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη και την μελλοντική ευημερία των πολιτών της. Θα είναι μετά βεβαιότητος, δύσκολο το εγχείρημά της. Απαιτεί, όχι μόνον τεράστια προσπάθεια από σύσσωμη την κυβέρνηση, αλλά και από σύσσωμη την κοινωνία  Από σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό, δεν το περιμένω, άλλωστε τα δείγματα – και τα... δήγματα, εξίσου – πείθουν για το ακριβώς αντίθετο. Λυπηρό μεν, όσο και εξοργιστικό, αλλά απολύτως αναμενόμενο, γιατί όποιοι κατέστρεψαν, δεν έχουν κανένα ηθικό έρεισμα πλέον μέσα τους, που να τους ωθεί στην αποκατάσταση, μερική έστω, όσων διέλυσαν με την πολιτική τους επί δεκαετίες.

Το στοίχημα, έχει πολλαπλές παραμέτρους. Γιατί δεν πρόκειται μόνο για τη δημιουργία ενός ευνοϊκού πλαισίου επενδύσεων, για εγχώριες και διεθνείς επιχειρήσεις, για τη βελτίωση αποτελεσματικότητας και ποιότητας των θεσμοθετημένων οργάνων της Πολιτείας, για την απολύτως απαραίτητη ενίσχυση των ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων της χώρας και την έξοδο στις διεθνείς αγορές - δαπανηρότερη μεν, αλλά διαβατήριο απεξάρτησης από το σημερινό ασφυκτικό καθεστώς της επιτροπείας.

Καθοριστικό παράγοντα για τον απλό πολίτη, εργαζόμενο, μισθωτό, άνεργο, επαγγελματία, ασφαλισμένο, συνταξιούχο, για τον νέο σπουδαστή ή επιστήμονα, θα αποτελέσει το κατά πόσο, η όποια κάθε φορά ανάπτυξη επιτυγχάνεται, θα είναι ‘’δίκαιη’’, δηλαδή οριζόντια και διαστρωματική, χωρίς αποκλεισμούς και θα διαχέεται με ασφαλείς τρόπους, ώστε να επουλώνει πληγές και να αποκαθιστά αδικίες πολλών ετών.

Αν όσα επιτυγχάνει με αγώνα κάθε φορά η κυβέρνηση, μέχρι και την ημερομηνία των εκλογών, κατορθώσει να τα επικοινωνήσει, να τα περάσει στους πολίτες, χωρίς να αναλώνεται σε ανούσιες κόντρες με κάθε… πικραμένο της άλλης όχθης, τότε, είναι βέβαιο ότι ο αγνός, πονεμένος και απογοητευμένος λαός, θα αξιολογήσει σωστά και θα κρίνει με δίκαιο μέτρο και την ίδια την κυβέρνηση και την αρνητική και εχθρική – ακόμα και σε τέτοιες ιστορικές περιόδους – αντιπολίτευση, συνολικά ή ανά κόμμα.

 Αυτό το νέο κεφάλαιο, λοιπόν,  χρειάζεται ένα σαφές όραμα, μία ξεκάθαρη στρατηγική και μία απολύτως απαραίτητη αποφασιστικότητα. Δεν υπάρχει ούτε δευτερόλεπτο για ξόδεμα, από κανέναν μετέχοντα της δια-κυβέρνησης, για η Ελλάδα του σήμερα και του Αυγούστου, μοιάζει με τον εξερχόμενο από νοσηλεία μακράς διάρκειας και με πέρασμα μακρύ από την εντατική, που έχει στερηθεί τη φυσιολογική ζωή για χρόνια και δεν ξέρει από πού να αρχίσει ξανά τη νέα του ζωή…

Και όπως πολύ σοφά λέει ο ποιητής, ''το μέλλον δε θαρθεί από μόνο του, έτσι νέτο σκέτο...''

Ροή

ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ