Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2018

Το θέμα των Συντάξεων και οι ψηφισμένες περικοπές από την 1.1.2019, συνεχίζουν να ανακαθορίζουν τη στάση των πολιτικών κομμάτων. Ταυτόχρονα, το πρόσφατο επεισόδιο με τη διατήρηση του μειωμένου ΦΠΑ στα νησιά, και η προσωρινή "εμπλοκή" στην εκταμίευση της τελευταίας δόσης των 15 δις ευρώ, είναι ενδεικτικό των όσων πιθανότατα θα ακολουθήσουν από τον Αύγουστο μετά την τυπική έξοδο της χώρας από το Μνημόνιο.

Η αντιπαράθεση στη Βουλή για τις συντάξεις, τις επερχόμενες μειώσεις και τις σοβαρές πλέον πιθανότητες ακύρωσης του συγκεκριμένου μέτρου, ανέδειξε με τον πλέον εύγλωττο τρόπο τα χαρακτηριστικά της επερχόμενης προεκλογικής αντιπαράθεσης ΣΥΡΙΖΑ - Νέας Δημοκρατίας.

Μια εβδομάδα πριν, κατά την ενημέρωση του κυβερνητικού εκπροσώπου στις 20/7, τέθηκε ένα θέμα από το κοντινό μέλλον. Με απλά λόγια η ερώτηση προς τον Δημ. Τζανακόπουλο ήταν η εξής: Πώς θα περάσει η συμφωνία για το Μακεδονικό (εφόσον όλα κυλήσουν καλώς στη γειτονική χώρα) στην περίπτωση που οι ΑΝΕΛ αρνηθούν να την ψηφίσουν;

Η συζήτηση για το αν κέρδισε και τι η Ελλάδα από την προ ημερών συμφωνία για το χρέος, δεν έχει κοπάσει ακόμα, ενώ η άγνοια και η κακή πληροφόρηση συναγωνίζονται την παραπληροφόρηση και την πολιτική παραφιλολογία και την εσκεμμένη διαστρέβλωση ή απόκριψη από τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Του Θανάση Καρτερού (από την Αυγή)

Δεν είναι τόσο απλές όσο φαίνονται οι δυο, ιστορικές για πολλούς, στιγμές που ζήσαμε τελευταία. Η συμφωνία με την ΠΓΔΜ και η συμφωνία για το χρέος. Δυο συμφωνίες που αναφέρονται στο αύριο της χώρας και για τις οποίες δεν έλειψαν οι καλοθελητές που τις έδεσαν κόμπο και τις πέρασαν θηλιά στον λαιμό μας: Δώσατε Μακεδονία για να πάρετε χρέος. Άφες αυτοίς, όμως, αν και οίδασι τι ποιούσι. Ας είναι καλά ο φανατισμός τους. Ενίοτε καλά αμειβόμενος.

Το θέμα είναι ότι δεν φτάσαμε στις συμφωνίες αυτές αβρόχοις ποσί. Καταναλώθηκε πολύς χρόνος, πολλή φαιά ουσία και υπήρξαν πολλά ξενύχτια και πολλές δύσκολες ώρες. Δεν ξύπνησε μια μέρα ο Τσίπρας και πίνοντας καφέ με τον Κοτζιά ή με τον Τσακαλώτο, τους κατέβηκε η ιδέα: Δεν λύνουμε το “Μακεδονικό” να γίνει ντόρος, να διασπάσουμε και την αντιπολίτευση; Ή δεν παζαρεύουμε μια ελάφρυνση στο χρέος, να επαναφέρουμε και τη γραβάτα στη μόδα;

Με τα Σκόπια ο Τσίπρας είχε να αντιμετωπίσει ένα κρίσιμο δίλημμα. Να προχωρήσει σε ένα εθνικιστικό ναρκοπέδιο; Ή να αφήσει την υπόθεση στο χρονοντούλαπο, όπου άλλοι την είχαν αποθέσει; Το ότι μαζί με τον Κοτζιά είπαν το δύσκολο “Ναι”, χωρίς να πτοηθούν από τα πυρά των μακεδονομάχων, δείχνει δυο πράγματα: Σοβαρότητα και αποφασιστικότητα. Κι αυτό το δύσκολο “Ναι” ήταν ένα δυσκολότερο “Όχι” στη μίζερη αριθμητική του πολιτικού κόστους και στον ενδημικό κομματικό καιροσκοπισμό.

Σοβαρότητα και αποφασιστικότητα ήταν τα στοιχεία και της διαπραγμάτευσης για το χρέος. Σοβαρότητα κατακτημένη μέσα σε μια δύσκολη πορεία, με νίκες και ήττες, υποχωρήσεις και αντεπιθέσεις, αυταπάτες και ανώμαλες προσγειώσεις. Αποφασιστικότητα για την πορεία εξόδου από τα Μνημόνια, που το κόστος της, ιδιαίτερα όσον αφορά κάποιες «μεταρρυθμίσεις» των δανειστών, ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του το σήκωσαν. Χωρίς μπακαλοτέφτερα Ψωροκώσταινας.

Τι σημαίνει για έναν αριστερό πρωθυπουργό η σοβαρότητα και η αποφασιστικότητα; Από πότε αυτές είναι αριστερές αρετές; Μα, από τότε -και δεν το καταλάβαμε δυστυχώς όλοι εγκαίρως- που η πλειοψηφία του ελληνικού λαού αποφάσισε να στείλει τον Τσίπρα στο Μαξίμου. Να τον ξαποστείλει στη διακεκαυμένη ζώνη, με έναν καπιταλισμό της αρπαχτής και της διαπλοκής και μια αξιωματική αντιπολίτευση έτοιμη να θυσιάσει τα πάντα στον βωμό της παλινόρθωσης.

Μπορούν, ύστερα από τις δυο συμφωνίες, να συμφωνήσουν όσοι δεν κατέχονται από φανατισμούς. Αυτοί που κυβερνούν σήμερα τη χώρα δεν φοβούνται τουλάχιστον τα δύσκολα “Ναι”. Που συνεπάγονται ακόμα πιο δύσκολα “Όχι” στον καιροσκοπισμό, και στην πολιτική κερδοσκοπία. Μια σύγκριση ανάμεσα στη στάση του Τσίπρα και στη στάση του Κυριάκου λέει πολλά...

Γράφει ο Ανδρέας Πετρόπουλος

Χρειάζεται να κάνει κάποιος "λιανά" τη συμφωνία για το Χρέος, για να μπορεί να να την καταλάβει και ο πλέον "μη ειδικός", αν επιτρέπεται, πολίτης αυτής της χώρας.
Έχει το δικαίωμα. Είναι αυτός που σήκωσε και εξακολουθεί να σηκώνει "το σταυρό του μαρτυρίου" την τελευταία οκταετία των Μνημονίων. Είτε χάνοντας τη δουλειά του, είτε βάζοντας "λουκέτο" στην επιχείρηση. Και τόσες άλλες κατηγορίες πολιτών που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, βίωσαν τη μνημονιακή βαρβαρότητα. Και αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών της χώρας.
Και εγώ δεν είμαι ειδικός. Αλλά θεωρώ ότι προσπαθώ να αντιληφθώ όσα ένας ενεργός πολίτης, και να τα μεταφέρω, έχοντας την ιδιότητα του δημοσιογράφου.

Πάμε λοιπόν:

Πρώτο ερώτημα; Τι πήραμε εντέλει από αυτή τη ρύθμιση;

Άμεση ρευστότητα που προκύπτει από: α) 10ετη επιμήκυνση του Χρέους β) Δόση €15 δις, γ) "Μαξιλάρι» €24,1δις για έξοδο στις αγορές.
Από εκεί και πέρα μπορούμε να προσθέσουμε και μια σειρά μικρότερα, αλλά σημαντικά οφέλη. Όπως για παράδειγμα ότι γλιτώνουμε € 2,3δις από αναβολή πληρωμών, άλλα € 0,5δις ετησίως από επιμηκύνσεις, συν το κέρδος από τη διαφορά των επιτοκίων με την πρόωρη αποπληρωμή ΔΝΤ και βέβαια την επιστροφή των κερδών κεντρικών τραπεζών από τα ελληνικά ομόλογα.

Το συνολικό κέρδος μπορεί να φτάσει λίγο κάτω από τα 50 δις τα επόμενα χρόνια, αν συνυπολογιστεί ένας άμεσο όφελος περίπου 4 δις κάθε χρόνο, μέχρι και το 2030.

Δεύτερο Ερώτημα: Η συμφωνία σηματοδοτεί το τέλος των προγραμμάτων και της λιτότητας; Θα μπορέσει να πάρει ώθηση αναπτυξιακή η ελληνική οικονομία;

Η χώρα τελειώνει οριστικά από το Πρόγραμμα. Άλλο Μνημόνιο δεν υπάρχει. Η ρύθμιση για το Χρέος, ειδικά για τα επόμενα περίπου 15 χρόνια, δίνει τις αναγκαίες ανάσες για την ανάκαμψη και την τόνωση της Ελληνικής οικονομίας. Και κυρίως αυτό μπορεί να γίνει όχι με χορηγούμενα προγράμματα αμφιβόλου αποτελεσματικότητας, όπως στο πρόσφατο παρελθόν, αλλά με αποκλειστική απόφαση και κατεύθυνση από την ελληνική κυβέρνηση.

Με την συμφωνία, η λιτότητα περιορίζεται σημαντικά, καθώς υπάρχει για επόμενα χρόνια ένα ποσό 4 δις ανά έτος που επετεύχθη έως το 2022 και 2,8 δις έως το 2032. Επιπλέον η Ελλάδα θα έχει και πάλι τη δυνατότητα δανεισμού από τις αγορές με χαμηλά επιτόκια.

Με λίγα λόγια: Δεν περνάμε από την Κόλαση στον Παράδεισο, αλλά δίνονται δυνατότητες να ασκηθεί με μεγαλύτερη άνεση αναπτυξιακή πολιτική που ταυτόχρονα θα ανακουφίζει τους πολλούς με νέες θέσεις εργασίας και καλύτερους μισθούς, αλλά και τους λίγους που πράγματι υπερφορολογούνται.
Ακόμα αυτή η συμφωνία, μπορεί να δώσει τη δυνατότητα να επανεξεταστούν μέτρα που πάρθηκαν κάτω από μνημονιακούς εξαναγκασμούς αν όχι εκβιασμούς, όπως η μείωση κάποιων συντάξεων έως 18% από την 1.1.2019.

Ερώτημα Τρίτο: Γιατί αυτή η συμφωνία βάλλεται από τα κόμματα της Αντιπολίτευσης και ειδικότερα τα κόμματα που διαχειρίστηκαν Μνημονιακά Προγράμματα;

Πράγματι είναι δυσνόητες οι επικρίσεις που δέχεται από τους συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους η συμφωνία για το Χρέος.
Πρώτον όλες οι εκδοχές των συγκεκριμένων κυβερνήσεων (πρώτα το ΠΑΣΟΚ, μετά η κυβέρνηση "σωτηρίας" του κ. Παπαδήμου που συμμετείχαν αμφότεροι, και τέλος η συγκυβέρνηση ΝΔ/ΠΑΣΟΚ) δεν έκλεισαν κανένα πρόγραμμα!
Στα μισά του πρώτου προγράμματος που πήγαινε τη χώρα κατ'ευεθείαν στα βράχια, ήρθε το δεύτερο, ακόμα χειρότερο που επίσης δεν ολοκληρώθηκε ποτέ!
Και τα δύο αυτά προγράμματα (και τα μέτρα "ουρές") "φορτώθηκαν" στο Τρίτο Πρόγραμμα που συμφώνησε μετά τον συμβιβασμό η παρούσα κυβέρνηση.
Δεύτερον, αυτές οι κυβερνήσεις, διαβεβαίωναν από το 2012 ότι το Χρέος είναι βιώσιμο! Δεν υπήρχε, έλεγαν κανένα θέμα επαναδιαπραγμάτευσης. Επομένως εξαιρούσαν και την ρύθμιση που συμφωνήθηκε χθες και για την οποία υπάρχουν διθυραμβικά σχόλια - και για τους δικούς τους λόγους - από όλους τους ευρωπαϊκούς παράγοντες.
Τρίτον, αν απαξιώνεται από ΝΔ/ΠΑΣΟΚ ότι κατακτήθηκε χθες, με μεγάλο αγώνα, τότε πως εξηγείται η παραφιλολογία στα όρια της γραφικότητας ή και της χυδαιότητας που εκφωνήθηκε από αρκετούς βουλευτές της Αντιπολίτευσης (με χορηγούς τα φίλια ΜΜΕ) ότι τάχα το Χρέος - και η ρύθμιση - είναι το αντιστάθμισμα της "παραχώρησης" της σύνθετης ονομασίας για το Μακεδονικό;

Καλύτερη απάντηση σε όλα αυτά δεν θα μπορούσε να δοθεί από τα λόγια του υπουργού Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτου:

" Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τι πέρασε ο λαός αυτά τα οκτώ χρόνια. Θα πρέπει πολύ γρήγορα να δει αποτελέσματα στην τσέπη του από τη συμφωνία . Αυτή είναι η υπόσχεση που δίνει η κυβέρνηση για το μέλλον".

 Γράφει η Τζένη Τσουπαροπούλου

Λίγο πριν το θάνατό του στις 3 Ιουνίου 1963, εξόριστος στη Μόσχα, ο ποιητής Ναζίμ Χικμέτ έγραψε το πρώτο και τελευταίο μυθιστόρημα της ζωής του, που στην ελληνική έκδοση βγήκε με αυτόν τον τίτλο: «Είναι όμορφη η ζωή, αδελφέ μου!»
Η βασανισμένη ζωή του Χικμέτ μια περιπέτεια, ένας συνεχής αγώνας, παρόλα αυτά δεν έχασε ποτέ την αισιοδοξία του, αντιθέτως την χάριζε απλόχερα παντού.

Πέντε λέξεις: ζωή, αγάπη, ειρήνη, ελπίδα, τραγούδι.

Ο ρομαντικός λυρισμός του Ναζίμ Χικμέτ δεν κρύβει νοήματα που πρέπει να ανακαλύψεις ανάμεσα στις γραμμές, αλλά χαρίζει λέξεις απλές, δυνατές, που φωνάζουν την βαρύτητά του νοήματός τους μέσα από την καθαρότητα της αλήθειας τους.

Για τη ζωή
Ἡ ζωὴ δὲν εἶναι παῖξε-γέλασε
Πρέπει νὰ τήνε πάρεις σοβαρά,
Ὅπως, νὰ ποῦμε, κάνει ὁ σκίουρος,
Δίχως ἀπ᾿ ὄξω ἢ ἀπὸ πέρα νὰ προσμένεις τίποτα.
Δὲ θά ῾χεις ἄλλο πάρεξ μονάχα νὰ ζεῖς.
Τὶς πιὸ ὄμορφες μέρες μας δὲν τὶς ζήσαμε ἀκόμα
Κι ἂχ ὅ,τι πιὸ ὄμορφο θά ῾θελα νὰ σοῦ πῶ
Δὲ στό ῾πα ἀκόμα.

Έτσι περιγράφει τη ζωή του, σε ένα αυτοβιογραφικό ποίημα που έγραψε το 1962 στο Ανατολικό Βερολίνο:
Γεννήθηκα στα 1902, δεν ξαναγύρισα στη γενέτειρά μου
δε θα ’θελα να ξαναγυρίσω.
Τριών χρονών, εγγονός του Πασά, βρισκόμουν στη Δαμασκό,
στα δεκαεννιά μου φοιτητής στη Μόσχα,
στα σαράντα εννιά πάλι στη Μόσχα
κι από τα δεκατέσσερά μου γράφω στίχους.
Άλλος ξέρει τα χόρτα ένα προς ένα,
άλλος ξέρει τα είδη όλων των ψαριών,
εγώ έμαθα κάθε είδος χωρισμού.
Άλλος γνωρίζει απ’ έξω όλα τα ονόματα των άστρων,
Εγώ έμαθα όλα τα ονόματα των πόθων
κι όχι μόνο τα ονόματα.

Για την αγάπη
Ο Χικμέτ είναι ερωτευμένος με τη ζωή, με τον άνθρωπο, με τους πόθους, με τον έρωτα, με τον αγώνα και με τα τραγούδια των ανθρώπων. Για αυτόν, δεν νοείται όραμα χωρίς αγάπη. «Είμαι η αγάπη από την κορυφή ως τα νύχια!», λέει.
Και όπως ο Κερέμ:

Να αγαπάμε κάθε μέρα λίγο περισσότερο,
Κάθε μέρα λίγο καλύτερα…

Για την ειρήνη
Το κορίτσι της Χιροσίμα
Εδώ και δέκα χρόνια εδώ καθόμουνα
στη Χιροσίμα ο θάνατος με βρήκε
κι είμαι παιδί τα εφτά δεν τα καλόκλεισα
μα τα νεκρά παιδιά δεν μεγαλώνουν.
(…)
Ω μη θαρείτε πως ζητάω για μένα τίποτα
Κανείς εμένα δεν μπορεί να με γλυκάνει
γιατί το παιδί που σαν εφημερίδα κάηκε
δεν μπορεί πια τις καραμέλες σας να φάει
Εγώ είμαι που χτυπώ την πόρτα σας, ακούστε με
φιλέψτε με μονάχα την υπογραφή σας
έτσι που τα παιδάκια πια να μην σκοτώνονται
και να μπορούν να τρων τις καραμέλες.

Για την ελπίδα
«Μα εμένα η ελπίδα πια δε μου φτάνει,
εγώ δε θέλω να ακούω πια τραγούδια,
θέλω να τραγουδήσω…»

Για το τραγούδι
Τα τραγούδια των ανθρώπων
είναι πιο όμορφα από τους ίδιους
πιο βαριά από ελπίδα
πιο λυπημένα
πιο διαρκή.
Πιότερο απ’ τους ανθρώπους
τα τραγούδια τους αγάπησα.
Χωρίς ανθρώπους μπόρεσα να ζήσω,
όμως ποτέ χωρίς τραγούδια
μου ‘τυχε ν’ απιστήσω κάποτε
στην πολυαγαπημένη μου,
όμως ποτέ μου στο τραγούδι
που τραγούδησα για αυτήν
ούτε ποτέ και τα τραγούδια
μ’ απατήσανε.
Όποια κι αν είναι η γλώσσα τους
πάντοτε τα τραγούδια τα κατάλαβα.
Σ’αυτόν τον κόσμο τίποτα
απ’ όσα μπόρεσα να πιω
και να γευτώ
απ’ όσες χώρες γνώρισα
απ’ όσα μπόρεσα να αγγίξω
και να νιώσω
τίποτα, τίποτα
δε μ’ έκανε έτσι ευτυχισμένον
όσο τα τραγούδια…

Δεν βρίσκεται θαμμένος σε ένα κοιμητήρι χωριού στην Ανατολία με ένα Πλατάνι πάνω από το κεφάλι του όπως εκείνος ήθελε, αλλά εξόριστος στη Μόσχα. Κατάφερε όμως να πιστεύουμε βαθιά ακόμα ότι τα πιο όμορφα τραγούδια στη ζωή δεν τα έχουμε ακόμα τραγουδήσει, γιατί:

H ζωή είναι όμορφη!

Στην Piazza Verdi «Περπάτησε προς το Δίκαιο και το Αληθινό, πάλεψε για το Δίκαιο και το Αληθινό, κατάκτησε το Δίκαιο και το Αληθινό. Ναζίμ Χικμέτ»

 

Ροή

ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ