Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

Του Σωτήρη Καψώχα

Ίσως, το μοναδικό πράγμα για το οποίο θα έπρεπε να βρουν σημείο σύγκλισης τα πολιτικά κόμματα, οι συνδικαλιστικές παρατάξεις και τα επιχειρηματικά λόμπι της χώρας, είναι η 20η Αυγούστου 2018, όταν δηλαδή ολοκληρώνεται ημερολογιακά η διαδικασία κατοχής της Ελλάδας από τους διεθνείς δανειστές της.

Η απελευθέρωση από τον ασφυκτικό ζυγό των μνημονίων και η αυτοδύναμη έξοδος στις αγορές, θα έπρεπε να αποτελεί το ζητούμενο, το επιδιωκόμενο και το ευκταίο για όλους, συνενώνοντας τους πάντες εντός της χώρας σε αυτό τον στρατηγικό στόχο.

Κι όμως, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Κυβέρνηση και σύμπασα η αντιπολίτευση(σε ένα σώμα και μια ψυχή), ερίζουν για το εάν θα είναι καθαρή ή ελεγχόμενη η έξοδος από το μνημόνιο, για το πόσο θα μας κοστίσει σε νέα μέτρα η «ελευθερία», για το εάν υπάρχει κάποια κρυφή ή φανερή νέα εποπτεία στο βάθος των αιώνων και άλλα ηχηρά παρόμοια. Το χειρότερο ωστόσο είναι ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης και ορισμένα επιχειρηματικά συμφέροντα προσπαθούν να δημιουργήσουν αρνητικά τετελεσμένα, προκειμένου να αποφευχθεί η όσο το δυνατόν πιο «καθαρή» απεμπλοκή της χώρας από τη μέγγενη των δανειστών.

Ο αρχηγός της ΝΔ, Κυριάκος Μητσοτάκης, σε κάθε ευκαιρία κάνει λόγο για ένα κρυφό μνημόνιο που έχει υπογραφεί, η Φώφη Γεννηματά μιλάει για μια αέναη εποπτεία, ο Σταύρος Θεοδωράκης διατείνεται ότι η χώρα αντιμετωπίζει ακόμη το ενδεχόμενο χρεοκοπίας, ο Δημήτρης Κουτσούμπας υποστηρίζει ότι η Ελλάδα έχει παραδοθεί στους αιμοσταγείς καπιταλιστές και οι Χρυσαυγίτες  επαναφέρουν το «Γουδή».

Κορυφαία ωστόσο πράξη απαξίωσης της προσπάθειας θεωρείται η παρέμβαση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννη Στουρνάρα, ο οποίος έσπευσε να υποδείξει το δρόμο της νέας εποπτείας της χώρας, ρίχνοντας στο διεθνή στίβο των αγορών την ανάγκη παροχής «προληπτικής στήριξης» στην Ελλάδα, αμέσως μόλις ολοκληρωθεί το πρόγραμμα. Στην ουσία πρότεινε μια διαρκή επιτήρηση από τους ευρωπαίους δανειστές.

Υπάρχουν βεβαίως και επιχειρηματίες που δεν επιθυμούν να έχει αίσιο τέλος η υπόθεση ελληνικά μνημόνια. Αυτοί παίζουν με τη βιωσιμότητα τους τραπεζικού συστήματος. Με πρόταγμα τα «κόκκινα δάνεια» και τους πλειστηριασμούς καλλιεργούν κλίμα νέας ανακεφαλαιοποίησης στις τράπεζες, εξέλιξη που αν συμβεί θα τινάξει στον αέρα το εγχείρημα της ολοκλήρωσης του δημοσιονομικού προγράμματος της ελληνικής οικονομίας.

Στο ερώτημα γιατί όλη αυτή η δραστηριότητα, η απάντηση είναι απλή: Προηγείται το ατομικό και κομματικό συμφέρον από το εθνικό. Τα πολιτικά πρόσωπα και τα κόμματα που διαχειρίστηκαν την χρεοκοπία της χώρας , τρέμουν το τέλος των μνημονίων και την καθαρή έξοδο γιατί αυτομάτως τελειώνουν πολιτικά και ηθικά. Που θα σταθούν μετά οι «φωτισμένοι» ηγέτες και οι παντός καιρού «σωτήρες» του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, όταν θα γίνει συνείδηση του λαού πως αυτοί έφεραν στη χώρα τα μνημόνια και άλλος τα έδιωξε;

Από την άλλη, καταρρέει η παλαιά κρατικοδίαιτη επιχειρηματική «ελίτ», η οποία συνέχισε να δανείζεται από τις τράπεζες εκατοντάδες εκατομμύρια –και χωρίς εγγυήσεις- την περίοδο 2010-2014, όταν τα πιστωτικά ιδρύματα είχαν χρεοκοπήσει και η επιβίωσή τους οφείλεται στα δάνεια της τρόικας που βαρύνουν τον ελληνικό λαό.

Ολόκληρο το παλαιό σύστημα εξουσίας, γνωρίζει καλά ότι μια θετική εξέλιξη στην οικονομία, καθιστά τον Αλέξη Τσίπρα και το κόμμα του κυρίαρχους στην εγχώρια πολιτική σκηνή και ταυτόχρονα δημιουργούνται νομοτελειακά νέοι κανόνες στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Οι γόνοι, οι επίγονοι και οι απόγονοι τελειώνουν, καθώς επίσης και η «ελέω ισχυρών συμφερόντων» δημιουργία και λειτουργία κομμάτων. Όσο για τους «Μεσσίες» -που έχουμε πολλούς τέτοιους στη χώρα, μάλλον θα πρέπει να ψάξουν άλλη δραστηριότητα για να ευδοκιμήσουν.    

Του Σωτήρη Καψώχα

Η ελληνική κοινωνία, ανεξαρτήτως κομματικών, θρησκευτικών και οικονομικών επιλογών, χαρακτηρίζεται σήμερα από δύο στερεοτυπικά συναισθήματα: την αδιαφορία και την απελπισία. Αδιαφορία για την κλοπή και τα εγκλήματα που συντελέστηκαν στη χώρα και απελπισία για το μέλλον και τις προοπτικές των πολιτών της.

Στην ουσία, ο διχασμός αυτός καθορίζει τις ομαδικές συμπεριφορές, είτε σε επίπεδο πολιτικών δράσεων, είτε σε ότι έχει σχέση με τη θολούρα διαμόρφωσης μιας εθνικής στρατηγικής που θα εκπηγάζει από τα κοινωνικά στρώματα και θα δημιουργεί το νέο συλλογικό διεκδικητικό πλαίσιο.

Το νεφέλωμα αυτό έρχεται να καταλάβει το λεγόμενο βαθύ σύστημα εξουσίας – η πραγματική εξουσία - που έχει εγκατασταθεί εδώ και πολλές δεκαετίες στην Ελλάδα και εν πολλοίς έχει την απόλυτη ευθύνη για τη χρεοκοπία. Μια χρεοκοπία που δεν περιορίζεται μόνο στο οικονομικό και πολιτικό σκέλος, αλλά εκτείνεται σε όλα τα επίπεδα. Από τον πολιτισμό, την κοινωνιολογία και τη λειτουργία της ίδιας της Δημοκρατίας, με όλα τα θεσμικά της εξαπτέρυγα, όπως τα κόμματα, η Δικαιοσύνη και τα μέσα επικοινωνίας, να βρίσκονται σε πλήρη παρακμή.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι παρουσίες, πομφόλυγες και πολιτικές κραυγές τύπου Άδωνη Γεωργιάδη, Σοφίας Βούλτεψη, Ανδρέα Λοβέρδου, Λιάνας Κανέλλη και Γρηγόρη Ψαριανού, διατηρούν ακόμη σημαίνοντα ρόλο στην κεντρική σκηνή, προκαλώντας συχνάκις θόρυβο στα πολιτικά δρώμενα της χώρας.

Δυστυχώς κινούμαστε σε μια πολιτική αρένα, στην οποία ευδοκιμούν πρόσωπα και φορείς που αρνούνται να παραδεχτούν το τέλος της δικής τους ιστορίας. Ο Κώστας Σημίτης προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποδείξει ότι «τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα», η Φώφη Γεννηματά, εμφορούμενη από ιδεολογική θολούρα, αδυνατεί να αναλογισθεί το ιδεολογικό και πολιτικό βάρος, του πατρός της και ερωτοτροπεί συνεχώς με το «τίποτα» για να μπορεί να έχει ρόλο στο αύριο.

Ο ερχόμενος από το πολιτικό κενό και μονίμως αεροβατώντας στο πολιτικό κενό, Σταύρος Θεοδωράκης αυταρέσκεται να προβάλλεται ως διαμορφωτής πολιτικών συσχετισμών εάν επιλέξει το ένα ή άλλο κόμμα.

Το ΚΚΕ, η γνήσια αριστερά όπως αυτοαποκαλέιται, θυμίζει ένα κόμμα που κάνει πολιτική για την πολιτική, όπως οι διανοούμενοι σκηνοθέτες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης που έκαναν «τέχνη για την τέχνη». Το μόνο που ενδιαφέρει το κόμμα του λαού είναι να κάνει ξεχωριστές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για να μην μολυνθεί από τους μαγαρισμένους διαδηλωτές των άλλων.

Όλο αυτό το παρακμιακό συνονθύλευμα παλεύει καθημερινά για να μην αλλάξει η χώρα. Για να μην ξεφύγει από τις συνήθειες και τα λάθη του παρελθόντος που την έφεραν στην σημερινή κατάσταση. Συνεχής θα είναι ο αγώνας για να φύγει ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του, είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης από το βήμα του συνεδρίου της ΝΔ, το ίδιο λένε με τον ένα ή άλλο τρόπο και τα υπόλοιπα κόμματα. Το ζητούμενο δηλαδή είναι η εξουσία. Γιατί άραγε τόση πρεμούρα; Μήπως επειδή όλοι θέλουν να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους, τα μαγαζάκια τους και το βαθύ παραμάγαζο του κράτους, που τους επιτρέπει να κάνουν τις δουλειές τους;

Ούτε χιόνια ούτε λευκές γενειάδες. Ούτε τάρανδοι ούτε φορτωμένα έλκηθρα... Στο Yiwu, την αληθινή «πόλη των Χριστουγέννων», υπάρχουν μόνο... 600 εργοστάσια που παράγουν το 80% των χριστουγεννιάτικων διακοσμητικών του κόσμου.

Tags:

Του Λάμπρου Πολύζου

Λένε «εξ όνυχος τον λέοντα» και μάλλον έχουν δίκιο. Γιατί αφενός οι μεγαλόστομες διακηρύξεις, τα μεγάλα λόγια γενικώς, πιο πολύ συσκοτίζουν αλήθειες παρά τις αποκαλύπτουν. Αφετέρου, πολλές φορές αρκούν κάποιες «λεπτομέρειες», κάποιες λεπτές πινελιές για να μαντέψεις τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω.

Στο προκείμενο, αν αυτό το «τουιτάρισμα» που αποδίδεται στον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι αληθινό και δεν είναι μια επιτυχημένη τρολιά σκοτεινών κύκλων, δεν θέλεις τίποτε άλλο για να δεις ποιος είναι ο αναμενόμενος πρωθυπουργός της ΝΔ. Δεν σου χρειάζεται καμιά από τις διακηρύξεις του, πρόσφατες ή παλιές, και ούτε καν ο αντίπαλος λόγος για τον πληρέστερο φωτισμό….

Θα μου πεις τώρα, αν αυτός είναι ο αναμενόμενος πρωθυπουργός, ε τότε ζούμε στην παράγκα του Καραγκιόζη…

24991515 1919151881746519 1168941922526971494 n

Του Χρήστου Τσατσαρώνη

Στις ισχυρές πολιτικές και επιχειρηματικές οικογένειες, υπάρχει ένας άγραφος νόμος: τα μέλη των οικογενειών, ακόμα και δεύτερου και τρίτου βαθμού, δεσμεύονται με νόμο ''εξ αίματος'' ή παγιωμένων επί δεκαετίες συμφερόντων, να υποστηρίζουν τα ευρύτερα συμφέροντά τους και να μην προδίδουν ποτέ αυτούς τους δεσμούς, επί ποινή αποπομπής από την ''μεγάλη οικογένεια''. Πολύ περισσότερο, να μην προκαλούν προβλήματα με ενέργειες και δηλώσεις τους, βλαπτικές για πρόσωπα του στενού και ευρύτερου οικογενειακού κύκλου.

Στον επιχειρηματικό στίβο, υπήρξαν και υπάρχουν ακόμα, αρκετές ηχηρές εξαιρέσεις αυτού του άγραφου κανόνα, αλλά πάντα, όποιος ή όποια ''έβγαινε από το μαντρί'', δεν είχε και την καλύτερη τύχη στη συνέχεια ή εν πάση περιπτώση δεν είχε τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα της φυγής του από το ''κοπάδι''.

Στην πολιτική, όμως, παρόμοια φαινόμενα είναι πολύ σπάνια, καθώς η περίφημη οικογενειοκρατία έχει ακατάλυτους δεσμούς αλληλεξάρτησης και μεταξύ των μελών κοντινών ηλικιών και μεταξύ των επιγόνων, νεότερης κοπής.

Η πρόσφατη και πολυσυζητημένη ήδη, δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ότι ''είναι άδικο, αλλά η Ντόρα δεν θα είναι μέλος της κυβέρνησής μου'', προκειμένου ο επίγονος να... χτυπήσει την οικογενειοκρατία (από την οποία ''γεννήθηκε'' και στην οποία οφείλει το ότι είναι σήμερα αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας), έχει σηκώσει έναν κουρνιαχτό, ο οποίος θολώνει επικίνδυνα το όποιο όραμα είχε ο ίδιος και η ομάδα που τον στηρίζει, για αναρρίχηση στην πρωθυπουργία της χώρας.

Οι ερμηνείες πολλές και από διαφορετική αφετηρία η κάθε μία, αλλά το συμπέρασμα μάλλον είναι κοινό, έστω και αν διαφέρει στους χρωματισμούς: μετά τη φυγή από τη ζωή, του ''πατρόνε'' Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, οι ήδη τεταμένες τους τελευταίους μήνες σχέσεις μεταξύ των μελών της ''αγίας οικογένειας'' (Sagrada Familia), ουσιαστικά τινάχθηκαν στον αέρα, από την ''απρόσμενη, αλλοπρόσαλλη και εκτός κάθε λογικής'' απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη κατά της Ντόρας Μπακογιάννη.

Το χειρότερο όλων, όμως, για τον πρόεδρο της ΝΔ, είναι το γεγονός ότι ουσιαστικά δεν μπόρεσε να κρύψει για πολύ, ότι η απόφαση αυτή υπαγορεύτηκε ουσιαστικά από συγκεκριμένα στελέχη του στενού του πολιτικού πυρήνα, που προέρχεται από ΛΑΟΣ και ακροδεξιά - κυρίως του Άδωνι Γεωργιάδη, που μόλις σήμερα αιτιολόγησε πλήρως την απόφαση - αλλά και από το ''αταίριστο, αλλά συνασπισθέν εδώ'' δίδυμο των συμβούλων του, Τάκη Θεοδωρικάκου και Μαρίας Σπυράκη.

Σε αυτό το σημείο, έχει ιδιαίτερη αξία να σας αποκαλύψω ότι προ τριμήνου περίπου, κορυφαίος σύμβουλος του προέδρου της ΝΔ, έλεγε σε κορυφαίο στέλεχος της κυβέρνησης, σε στυλ... απειλής, ότι ''εγώ θα βγάλω πρωθυπουργό τον Κυριάκο και χωρίς τη Ντόρα σας'' (!!!), αφήνοντας τότε άγαλμα τον συνομιλητή του, ο οποίος προφανώς τώρα αντιλαμβάνεται ότι από τότε και ίσως πολύ ενωρίτερα, υπήρχε το σχέδιο εξόντωσης της Ντόρας, που εφέρετο ή την συκοφαντούσαν ότι είναι αρκετά... διαλλακτική με την κυβέρνηση και προσωπικά τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα!

Ρόλο - πάντα κατά τα λεγόμενα, σχεδόν φανερά πλέον, από στελέχη της ΝΔ, που δεν έχουν την εύννοια του Κυριάκου - έχει διαδραματίσει και η σύζυγος του κ.Μητσοτάκη, η Μαρέβα Γκραμπόφσκι, για την οποία η Ντόρα Μπακογιάννη δεν τρέφει και τα καλύτερα αισθήματα, ενώ και η ίδια η κάτοχος των οφσόρ εταιρειών κινείται με τα αντίστοιχα αισθήματα, για να το θέσω όσο πιό ευγενικά γίνεται...

Συμπερασματικά και αναμένοντας τις όποιες αντιδράσεις και όποτε αυτές υπάρξουν - γιατί, θα υπάρξουν - από την Ντόρα Μπακογιάννη, αυτά που διαδραματίζονται εδώ και κάποιους μήνες στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ίσως αποδίδονται εύγλωτα με αυτό που, μεταφορικά και κυριολεκτικά, ανέφερε σε παρέα νεοδημοκρατών σε στέκι στο Κολωνάκι, παλαιό στέλεχος του κόμματος που έχει εν μέρει αποστασιοποιηθεί από τα συμβαίνοντα: ''εδώ, χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα'', βάζοντας μάλιστα και ερωτηματικό στις λέξεις ''παιδί'', τοποθετόντας έτσι στο κάδρο, αυτό που αποτελεί κοινό μυστικό, δηλαδή το όνομα του Κώστα Μπακογιάννη, οι σχέσεις του οποίου με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, βρίσκονται υπό το μηδέν, ειδικά μετά την αποπομπή της μητέρας του.

Το τι θα συμβεί μελλοντικά, ουδείς γνωρίζει, αλλά μία πρώτη γεύση ίσως πάρουμε στο επικείμενο συνέδριο της ΝΔ, με ποιό κρίσιμα ερωτήματα:

- Τι θα πράξει η Ντόρα, θα αντιδράσει από βήματος ή θα περιμένει φαγωμάρα στο επιτελείο Κυριάκου και πιθανή αποδυνάμωσή του, όσο τα πράγματα θα πηγαίνουν ολοένα και καλύτερα για την κυβέρνηση Τσίπρα;

- Τι θα πράξει ο Κώστας Καραμανλής και όσοι, βουλευτές και μη βρίσκονται στο περιβάλλον του και αμφισβητούν ευθέως τις κατά καιρούς επιλογές Κυριάκου, που απέτυχαν παταγωδώς μέχρι τώρα;

- Τι θα πράξει ο ήδη εντόνως και αθορύβως κινούμενος Αντώνης Σαμαράς, που προφανώς δεν...στεναχωρήθηκε από τον παραγκωνισμό της Ντόρας; Ενώ, μάλιστα, ήταν να απουσιάσει από το συνέδριο, οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ματαίωσε το ταξόδι του στο εξωτερικό, για να παραβρεθεί τελικά...

- Τέλος, υπάρχει και μία αθέατη, αλλά νομίζω ιδιαίτερα ουσιαστική παράμετρος, που θα παίξει τον δικό της ρόλο στις εξελίξεις: το μεγάλο λόμπι (ας μου επιτραπεί ο όρος) που είχε χτίσει επί χρόνια ο πατήρ Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, αυτή την περίοδο δείχνει στο μεγαλύτερο και πιό... αθόρυβο (από τη φύση του) μέρος να παίρνει τη θέση της Ντόρας και αυτό, αν συνεχίσουν οι ισορροπίες ως έχουν σήμερα, ίσως αποτελέσει πρόκριμα για την πολιτική επιβίωση του ενός εκ των δύο αλληλοσφαζόμενων επιγόνων του.

Το ''θορυβώδες'' τμήμα αυτού του ''λόμπι'' πολιτικοοικονομικών συμφερόντων, έχει πάρει από καιρό θέση υπέρ του Κυριάκου, αλλά, παρά τον έλεγχο αρκετών ΜΜΕ, δεν έχει καταφέρει σπουδαία πράγματα. Αντιθέτως, τις περισσότερες φορές που επιχείρησε να τον καταστήσει ''κυρίαρχο'' των πολιτικών εξελίξεων, ζημιά του προξένησε και μάλιστα μεγάλη και επιδεινούμενη, προϊόντος του χρόνου...

Για να δούμε, λοιπόν, ο Κυριάκος ή η Ντόρα, θα ελέγξουν όχι μόνον το κόμμα της ΝΔ, αλλά και το οικοδόμημα του πατρός τους;

 

 

 

 

 

 

Του Σωτήρη Καψώχα

Ήταν Μάιος του 2012. Οι βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα είχαν ολοκληρωθεί και το αποτέλεσμα, που είχε φέρει τον ΣΥΡΙΖΑ στη δεύτερη θέση, με ποσοστό 16,78%, προκαλούσε μεγάλο πονοκέφαλο στις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες .

Τα μεγαλύτερα διεθνή μέσα ενημέρωσης, απηχώντας τις ανησυχίες των κεντρικών παικτών της Ευρωπαϊκής πολιτικής και κυρίως της πανίσχυρης Γερμανίας, έγραφαν με πηχυαίους τίτλους για τον νεαρό έλληνα Αλέξη Τσίπρα «τον άνθρωπο που κάνει την Ευρώπη να φοβάται».

Τι τους έλεγε ο Αλέξης Τσίπρας και τους τρόμαζε τόσο πολύ; Κάτι το πολύ απλό: Ότι «βρισκόμαστε στην καρδιά της κρίσης του συστήματος, στην καρδιά της κρίσης του οικονομικού μοντέλου των αγορών. Δεν έχουμε ξαναζήσει τέτοια φαινόμενα από το 1929. Τότε, η Ευρώπη δεν επέλεξε μια πολιτική ανάπτυξης για να στηρίξει τους ανέργους και έτσι φτάσαμε στην άνοδο του ναζισμού. Το ίδιο κάνετε και σήμερα».

Όσο για την Ελλάδα, ο νεαρός αρχηγός τότε της αξιωματικής αντιπολίτευσης, φώναζε ότι «στους Έλληνες επιβλήθηκαν τα χειρότερα φάρμακα. Γίναμε τα πειραματόζωα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Αν το φάρμακο πιάσει σε μας τα ποντίκια, τότε μπορούν να την εξάγουν και να την εφαρμόσουν και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Αν το πείραμα αποτύχει, τόσο το χειρότερο για τους Έλληνες».

Έκτοτε κύλισε πολύ νερό στο αυλάκι της ιστορίας. Ο Αλέξης Τσίπρας αφού πέρασε –και περνά – δια πυρός και σιδήρου, έγινε πρωθυπουργός. Οι εκτιμήσεις του για το ελληνικό πείραμα, ομολογείται συνεχώς από κορυφαίους  αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ  ο νεοναζισμός και οι εθνικισμοί φουντώνουν καθημερινά σε όλες τις χώρες της Ευρώπης. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι αναγνωρίζεται πλέον ανοιχτά η ανάγκη αλλαγής κατεύθυνσης στην οικονομία, με λιγότερη λιτότητα και περισσότερη κοινωνική πρόνοια.

Ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να αισθάνεται δικαιωμένος με την τροπή που δείχνουν να παίρνουν σήμερα τα πράγματα και βασίμως πιστεύει ότι ο Σεπτέμβριος του 2018 θα είναι μια άλλη εποχή για την Ελλάδα. Δίχως καμία αμφιβολία, ο πρωθυπουργός είναι το πλέον αναγνωρίσιμο  πρόσωπο της χώρας (ενδεχομένως μαζί με τον Μίκη Θεοδωράκη) σε διεθνές επίπεδο και ο μοναδικός Έλληνας πολιτικός (ανάλογη αναγνώριση για διαφορετικούς λόγους και σε άλλες εποχές είχε ο Ελευθέριος Βενιζέλος) που δεν χρειάζεται συστατικές επιστολές και διαπιστευτήρια για να συναντηθεί με τους ηγέτες μεγάλων χωρών.

Χαίρει σεβασμού, εκτίμησης και ιδιαίτερης προσοχής από τους κορυφαίους του πλανήτη, δυσανάλογη οπωσδήποτε αντιμετώπιση, με το μέγεθος και την κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η χώρα.

Πρόκειται για ισχυρό χαρτί, ασφαλώς για το κόμμα του, αλλά κυρίως το μεγαλύτερο κεφάλαιο για τη χώρα. Το αντιλαμβάνεται απόλυτα το γεγονός αυτό και η εγχώρια αντιπολίτευση. Γι αυτό προσπαθεί να μηδενίσει οποιαδήποτε επαφή του Αλέξη Τσίπρα με ξένους ηγέτες ή να πλήξει την αξιοπιστία του στις πολιτικές του επιλογές. Δεν είναι τυχαίο ότι στην τελευταία συνάντηση Τσίπρα – Ερντογάν, συντονισμένα οι Κυριάκος Μητσοτάκης, Φώφη Γεννηματά, Δημήτρης Κουτσούμπας, Σταύρος Θεοδωράκης και Βασίλης Λεβέντης, έσπευσαν να ακυρώσουν τη σημασία της συνάντησης, όταν οι ξένοι ηγέτες απένειμαν τα εύσημα στον Έλληνα πρωθυπουργό. 

Μπορεί για τον Αλέξη Τσίπρα να είναι ευτύχημα που έχει να κάνει με εύκολους αντιπάλους, είναι δυστύχημα όμως για τη χώρα να εκπροσωπείται από μια μικρόνοα και μεμψίμοιρη αντιπολίτευση. Είναι σκληρή η αντίθεση, ο Τσίπρας να κάνει υψηλή πολιτική και οι επικεφαλής της αντιπολίτευσης να συμπεριφέρονται σαν γκρινιάρικα μέλη συνοικιακού συμβουλίου.   

Του Σωτήρη Καψώχα

Η μεγαλύτερη επιστημονική -και όχι μόνο- απάτη που λειτουργεί σήμερα στις αστικές δημοκρατίες, είναι οι εταιρείες δημοσκοπήσεων. Δεν είναι μόνο εργαλεία χειραγώγησης της κοινής γνώμης και φοβικό μέσο επιβολής των διαθέσεων των ισχυρών στις ζαλισμένες κοινωνίες, είναι κυρίως άκρως αναξιόπιστη μέθοδος καταγραφής των τάσεων και προθέσεων των πολιτών.

Η μεγαλύτερη απόδειξη της αναξιοπιστίας των εταιρειών αυτών είναι το δημοψήφισμα που έγινε στην Ελλάδα τον Ιούλιο του 2015. Εκεί δεν είχαμε μόνο μια τάση, είχαμε μια κοινωνία που είχε γίνει χείμαρρος υπέρ του όχι. Κι όμως οι εταιρείες όχι μόνο δεν ....μπόρεσαν να το καταγράψουν, αλλά έβγαζαν και το αντίθετο αποτέλεσμα.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα τελευταία χρόνια έχουν πέσει όλες έξω στις προβλέψεις τους, σε Βρετανία, ΗΠΑ, Γαλλία και στην Ελλάδα κατ΄επανάληψη. Στο ερώτημα γιατί συμβαίνει αυτό, οι δικαιολογίες που προβάλλουν οι διάφορες εταιρείες είναι από παιδικές μέχρι σαθρές: πότε οι ψηφοφόροι αποκρύπτουν εσκεμμένα τις προθέσεις τους, δηλαδή άλλα λένε στους δημοσκόπους και άλλα ψηφίζουν. Πότε φταίει ο μεγάλος αριθμός των αναποφάσιστων (κάνουν λόγο και για 35%, αν είναι δυνατόν) , πότε ευθύνεται η ευμετάβλητη διάθεση των πολιτών και οι εύκολες μετατοπίσεις τους από το ένα κόμμα στο άλλο.

Η απάντηση ωστόσο είναι απλή. Οι πολίτες αρνούνται να γίνουν μονάδες μέτρησης και δεν ανταποκρίνονται στις κλήσεις των εταιρειών, ενώ και όσοι απαντούν αμύνονται διά του ψεύδους και της σκόπιμης παραπλάνησης των εταιρειών. Υπάρχει ασφαλώς και η αλλαγή της βάσης δεδομένων, η οποία είναι αποτέλεσμα των ανατροπών που έγιναν τα μνημονιακά χρόνια στην ελληνική κοινωνία. Μιλώ βεβαίως για όσες εταιρείες κάνουν σωστά τη δουλειά τους, γιατί οι άλλες που έχουν πληρωθεί για να βγάλουν συγκεκριμένο αποτέλεσμα θα το βγάλουν είτε μιλήσουν με πολίτες, είτε όχι.

Στην πραγματικότητα, μεγάλα επιχειρηματικά και οικονομικά «λόμπις», χρηματοπιστωτικοί κολοσσοί και εταιρείες αξιολογήσεων έχουν εισβάλει σε κυβερνήσεις, κοινοβούλια και κόμματα, ελέγχοντας τα κέντρα λήψης των αποφάσεων. Κατασκευάζουν δικά τους ΜΜΕ, ενισχύουν υπάκουους πολιτικούς, αναδεικνύουν «πανεπιστημιακούς» και διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Και ασφαλώς επιχειρούν να οδηγήσουν την κοινή γνώμη σε όποια κατεύθυνση θέλουν.

Οι δημοσκοπήσεις αποτελούν πολύτιμο εργαλείο για τα μεγάλα συμφέροντα. Μία κατευθυνόμενη δημοσκόπηση μπορεί να προκαταλάβει τους πολίτες, να διαμορφώσει ισχυρό ρεύμα υπέρ κάποιου κόμματος ή εναντίον κάποιου άλλου, να αναδείξει ως δημοφιλές ένα πρόσωπο ή να στείλει στα βάραθρα δημοσκοπικά κάποιον ανεπιθύμητο. Και, φυσικά, να εμφανίσει την κοινή γνώμη ως ευνοϊκά ή αρνητικά διακείμενη σε κάποιο ζήτημα, προκειμένου να προκαλέσει ποικίλες εξελίξεις.

Ας μην ξεθαρρεύουν λοιπόν τα κόμματα όταν βλέπουν θετικές για τα ίδια δημοσκοπήσεις, ούτε να γίνονται αλαζονικά με τους αντιπάλους τους όταν εμφανίζονται να έχουν το πάνω χέρι. Και κυρίως ας μη χαράσσουν πολιτική πάνω στα δήθεν ποιοτικά ευρήματα των «γκαλοπατζήδων». Δηλαδή, χρειάζεται δημοσκόπηση για να μάθουμε ότι οι Έλληνες είναι θυμωμένοι με τα αποτελέσματα των μνημονίων; Ή ότι τους τρομάζει η ανεργία και οι περικοπές μισθών και συντάξεων;

Του Νίκου Σερβετά*

Δεν θα έπαιρνα τόσο σοβαρά μία πληροφορία που έχω κάμποσες ημέρες τώρα αναφορικά με τις κινήσεις προετοιμασίας που γίνονται για τον διαχωρισμό των σχέσεων Κράτους – Εκκλησίας, αν δεν μου προκαλούσαν εντύπωση τρεις ειδήσεις που ήρθαν, η μία μετά την άλλη, για να χτυπήσουν πολύ δυνατά το καμπανάκι που λέει ότι «εδώ κάτι γίνεται».

Η πληροφορία δεν ήρθε από συνάδελφο ούτε από πολιτικό, αλλά από άμεσα ενδιαφερόμενο άτομο που σημαίνει, πολύ απλά, ότι ούτε να με χρησιμοποιήσει θέλει ούτε να παίξει ο ίδιος παιχνίδι. «Υψηλά ιστάμενος στην ιεραρχία της Εκκλησίας οργώνει την Ελλάδα και κάνει μασάζ σε τοπικά στελέχη προκειμένου να μην αντιδράσουν δυναμικά στην προοπτική διαχωρισμού Κράτους – Εκκλησίας. Διαβεβαιώνει ότι η μισθοδοσία τους θα συνεχίσει να γίνεται κανονικά από το κράτος και η πλήρης ανεξαρτητοποίηση από το Υπουργείο και τους πολιτικούς θα τους λύσει τα χέρια...».

Αμέσως μόλις το έμαθα, συζήτησα το θέμα με έμπειρο συνάδελφο. «Επί των ημερών του Σύριζα δεν πρόκειται να γίνει κάτι τέτοιο» ήταν το καταστάλαγμα της συζήτησης. Δεν με ικανοποίησε αλλά με φρενάρισε.

Ήρθαν όμως οι ειδήσεις:

Πρώτα, ο εκπρόσωπος της Εκκλησίας, Χάρης Κονιδάρης, εμμέσως πλην σαφώς δηλώνει ότι αν προχωρήσει το νομοσχέδιο για το θέμα του «προσδιορισμού φύλλου» η Εκκλησία θα αντιδράσει. Η είδηση βρίσκεται στην μη είδηση, διότι το νομοσχέδιο έγινε νόμος και η Εκκλησία, πλην σπασμωδικών δηλώσεων, δεν αντέδρασε. Ίσως στο μέλλον ...

Δεύτερον, η παραίτηση του Μητροπολίτη Αιγιαλείας Αμβρόσιου, κατά κόσμον Αθανάσιος Λένης, πρώην άνδρας των Σωμάτων Ασφαλείας. Η παραίτησή του έγινε ενώ εκκρεμεί εις βάρος του μήνυση που κατέθεσαν εννέα πολίτες με αφορμή υβριστικά και ομοφοβικά σχόλιά του. Δήλωσε γονατιστός ότι παραιτείται αλλά θα παραμείνει στη θέση του έως τις 31 Δεκεμβρίου 2018.

Τρίτον, η ανακοίνωση της Πρυτανείας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στην οποία αναφέρεται ότι «η προαναγγελθείσα τελετή απονομής του τίτλου του Επίτιμου Διδάκτορα του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας ΑΠΘ στον Παναγιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμο, αναβάλλεται για λόγους καλύτερης οργάνωσης». Αναβάλλεται, δεν ακυρώνεται!

Η αλήθεια είναι ότι η Εκκλησία δεν μας έχει συνηθίσει σε τέτοιες ενέργειες. Πότε απείλησε και δεν πραγματοποίησε την απειλή, πότε παραιτήθηκε Μητροπολίτης, πότε αναβλήθηκε παρόμοια με εκδήλωση; Μικρή υποχώρηση και κατάληψη θέσεων μάχης πριν την σύγκρουση, μπορεί να πει κάποιος, ίσως.

Άλλωστε οι έξωθεν καλές μαρτυρίες όλο και λιγοστεύουν. Μέσα σε λίγες μόνο μέρες είδαμε την πλήρη απουσία από το πλευρό των πλημμυροπαθών της Μάνδρας να προστίθεται στο σκάνδαλο με τα χρήματα που έστειλαν ομογενείς από την Αυστραλία για τους σεισμοπαθείς της Λέσβου και κατέληξαν να διατεθούν για την επισκευή ναών, ορισμένοι εκ των οποίων δεν είχαν υποστεί καμία απολύτως ζημιά.

Διαχωρίζοντας, φυσικά, το θρησκευτικό συναίσθημα των ανθρώπων από την κοινωνική συμπεριφορά μερικών ατόμων, υψηλά ιστάμενων στην Εκκλησιαστική ιεραρχία, κοινή είναι η διαπίστωση ότι η «Εκκλησία» χάνει το έρεισμά της στους πιστούς και στηρίζεται όλο και περισσότερο στον μηχανισμό που αναπαράγει τον εαυτό του, διότι απ’ αυτόν ζει, πλουτίζει και μέσου αυτού ασκεί εξουσία.

Αυτή η εξουσία ήρθε καιρός, επί ημερών Σύριζα, να καταργηθεί και η Εκκλησία να γίνει μόνο αυτό που λέει ότι είναι: Ανθρωπιά, αγάπη, αλληλεγγύη.
Θα πρέπει να παρακολουθώ συνεχώς την εξέλιξη της πληροφορίας που είχα, οι ενδείξεις λένε ότι δεν είναι για πέταμα.

*Ο Νίκος Σερβετάς είναι δημοσιογράφος, εργάζεται στην εφημερίδα Documento και συνεργάζεται με ξένα τηλεοπτικά δίκτυα.

Ροή

ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ