Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018

Του Χρήστου Τσατσαρώνη

Είναι ταπεινωτικό για έναν ηγέτη να είναι ανιστόρητος; Είναι προσβολή για το ίδιο του το κόμμα η άγνοιά του επί ιστορικών γεγονότων, που καθόρισαν την πορεία της χώρας; Είναι όνειδος για τους χιλιάδες οπαδούς-ψηφοφόρους, να τοποθετείται δημόσια ο αρχηγός τους, για μία κορυφαία και ειδεχθή στα χρονικά δολοφονία ειρηνιστή-γιατρού-πολιτικού, αθωώνοντας ουσιαστικά το παρακράτος των φασιστοειδών; Και τότε ποιού πολιτικού εύρους πρόκληση προς τους δημοκρατικά σκεπτόμενους πολίτες αποτελεί η... διαπαιδαγώγηση Μητσοτάκη, προς τους 17άρηδες, ότι δεν είναι... υποχρεωμένοι να ξέρουν την ιστορία τους;

Ακούγοντας και εν συνεχεία διαβάζοντας τις δηλώσεις του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκου Μητσοτάκη, που αποκάλυπτε και την άγνοιά του (επιτηδευμένη, λένε κάποιοι, προσωπικά, δεν ξέρω τι από τα δύο ισχύει περισσότερο, αλλά μικρή σημασία έχει, επί της ουσίας) για ιστορικής σημασίας γεγονότα και περιστατικά που σημάδεψαν την Ελλάδα, πριν μερικές δεκαετίες, μου γεννήθηκαν ορισμένα, εύλογα νομίζω, ερωτήματα:

*** Γιατί, για παράδειγμα, να θυμόμαστε τι έγινε το 1821, την 25η Μαρτίου - Οι 17αρηδες έχουν κάποιο σοβαρό λόγο να ξέρουν;

*** Γιατί, για παράδειγμα, να θυμόμαστε τι έγινε την 28η Οκτωβρίου - Οι 17αρηδες έχουν κάποιο σοβαρό λόγο να ξέρουν;

*** Γιατί, για παράδειγμα, να θυμόμαστε τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη - Οι 17αρηδες έχουν κάποιο σοβαρό λόγο να ξέρουν;

*** Γιατί, για παράδειγνα, να έρχονται ηγέτες όπως ο Ομπάμα ή ο Μακρόν και να μιλάνε εκστασιασμένοι από την Πνύκα της αρχαίας Αθήνας, υμνώντας την Ελλάδα και τη Δημοκρατία, που φύτρωσε, γεννήθηκε και θέριεψε σε αυτόν τον τόπο, προκαλώτας τον θαυμασμό και τον σεβασμό όλου του κόσμου; - Οι 17αρηδες έχουν κάποιο σοβαρό λόγο να ξέρουν;

*** Γιατί, για παράδειγμα, να θυμόσαστε την 17η Νοέμβρη - Οι 17αρηδες έχουν κάποιο σοβαρό λόγο να ξέρουν;

*** Και γιατί να θυμόμαστε, άραγε (για να το επεκτείνω ελάχιστα εκτός χώρας, μιά και διανύουμε αυτόν μήνα) τον γαλλικό Μάη του '68; - Οι 17αρηδες έχουν κάποιο σοβαρό λόγο να ξέρουν;

Θα μπορούσα να απαριθμήσω πολλά ακόμα γεγονότα, που διαμόρφωσαν την κουλτούρα και τις δημοκρατικές αξίες αυτού του τόπου, επί δεκάδες και εκατοντάδες και χιλιάδες χρόνια και υμνήθηκαν από έλληνες και ξένους, ενώ και σήμερα συρρέουν σε Ακρόπολη και Πνύκα χιλιάδες επισκέπτες από όλο τον κόσμο και υποκλίνονται με ευλάβεια, στον τόπο που γέννησε τη Δημοκρατία και πάλεψε και παλεύει γι' αυτήν και σήμερα, υπό άλλες τελείως διαφορετικές συνθήκες.

Είναι λυπηρό και συνάμα εξοργιστικό και καθόλου ''αστείο'', ο αρχηγός ενός μεγάλου κόμματος, που θέλει να λέγεται και να είναι δημοκρατικό, να επιθυμεί ουσιαστικά την άγνοια των νέων ηλικιών και να την θεωρεί απολύτως φυσιολογική - ποιό λόγο έχει, λέει, να γνωρίζει την ιστορία του;!

Δεν είναι μόνον επικίνδυνη αυτή καθ' αυτή η δήλωση ''αθώωσης-παρότρυνσης προς τους νέους για την άγνοια της ιστορίας μας'', αλλά και ευθεία παραχάραξη της αλήθειας και των δημοκρατικών αγώνων, φωτισμένων ανθρώπων, που με τη ζωή τους έδωσαν το πραγματικό νόημα των δημοκρατικών κατακτήσεων.

Αυτών των δημοκρατικών και με αίμα ποτισμένων κατακτήσεων, που δεν γνώρισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, είτε γιατί ήταν αγέννητος είτε ως «πολιτικός κρατούμενος έξι μηνών από τη χούντα» είτε γιατί ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε - γιατί, άλλωστε - να μάθει τα στοιχειώδη γεγονότα και τους πρωταγωνιστές τους, που σημάδεψαν την ιστορία αυτού του τόπου. Σημασία έχει, για τον ίδιο και πολλούς γύρω του, να πάρει η παράταξή του την εξουσία, τη ρεβάνς, με κάθε τίμημα και η άγνοια και η παραχάραξη της ιστορίας και η προτροπή στην άγνοια και των χιλιάδων των νέων της Ελλάδας, ας πάνε στον αγύριστο - ποιός θα τα θυμάται αυτά σε 10 χρόνια, όπως έλεγε και ο πατέρας του...

Με τέτοιους ηγέτες άλλωστε, τι τη θέλουμε την ιστορία μας...φαντάζομαι συμφωνούν και οι χιλιάδες νέοι και 17αρηδες, έτσι δεν είναι;

 

 

 

 

 

 

Του ΣΩΤΗΡΗ ΚΑΨΩΧΑ

(Επίκαιρη αναδημοσίευση! Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 13 Μαϊου 2018, αλλά είναι σαν να γράφτηκε σήμερα!)

Το μοντέλο διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη στηρίζεται στις αρχές του νεοφιλελευθερισμού –ούτε καν στα πρότυπα της φιλελεύθερης κοινωνικής δεξιάς- που θέλει την απόλυτη κυριαρχία των αγορών και των επιχειρήσεων, τη μείωση του κράτους, τη διάλυση των ασφαλιστικών και εργασιακών κανόνων και την εξαφάνιση του κοινωνικού κράτους.

Ο ίδιος ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας φροντίζει καθημερινά να κάνει γνωστές τις προθέσεις του για το πώς θέλει να κυβερνήσει τη χώρα, εάν και εφόσον, εξασφαλίσει τη συγκατάθεση των πολιτών. Σε  όλες τις τελευταίες δημόσιες εμφανίσεις του ξεδιπλώνει το σχέδιο που έχει στο μυαλό του, χωρίς να κρύβει την ταυτότητα και την προσήλωση του στην ιδεολογική σχολή του Σικάγο που βρήκε την απόλυτη εφαρμογή της στη Βρετανία της Θάτσερ και τις ΗΠΑ του Ρέηγκαν. Βεβαίως σε μικρότερη κλίμακα εφαρμόστηκε  -για την ακρίβεια επιβλήθηκε- και στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, με ολέθρια αποτελέσματα για τις οικονομίες και τους πολίτες αυτών των χωρών.

Αφού πριν λίγο καιρό μας αποκάλυψε ο Κυριάκος Μητσοτάκης ότι «θα γκρεμίσει το κομματικό κράτος και θα χτίσει ένα νέο κράτος» έσπευσε να διευκρινίσει ότι στο νέο οικοδόμημα που επαγγέλλεται πέντε θα φεύγουν από το δημόσιο και ένας θα έρχεται. Αμέσως μετά διαπίστωσε ότι οι γιατροί πλεονάζουν στα δημόσια νοσοκομεία και γι΄αυτό πρέπει να λιγοστέψουν.

Δεν είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν γνωρίζει την κατάσταση των δημόσιων νοσοκομείων ή δεν ξέρει αριθμητική τι σημαίνει το 5 προς 1 στο δημόσιο. Απλά φρόντισε να καταστήσει σαφές ότι χρειάζεται η σύμπραξη –όπως το είπε- των ιδιωτών με το δημόσιο ή με καθαρά λόγια ότι πρέπει να περάσουν δημόσιες δραστηριότητες στα αδηφάγα στόματα των ιδιωτών.

Το κορυφαίο ωστόσο έχει να κάνει με το πώς αντιλαμβάνεται τη γενικότερη σχέση των εργαζομένων με το χώρο εργασίας τους. «Το κλασσικό δυτικό ωράριο 9 με 5 στην ίδια δουλειά, να παίρνει κανείς σύνταξη από την ίδια δουλειά, από αυτή που ξεκίνησε, είναι μάλλον ξεπερασμένο». Τι καλύτερος τρόπος να πλέξει το εγκώμιο των ελαστικών μορφών απασχόλησης και την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων; Δηλαδή μιας εργασιακής και κοινωνικής ζούγκλας, όπου το κυρίαρχο στοιχείο θα είναι η ανασφάλεια των εργαζομένων, η αβεβαιότητα στις αποδοχές τους και ο αναγκαστική υποδούλωσή τους στις διαθέσεις των εργοδοτών –ιδιωτών. Οι οποίοι –ιδιώτες- βεβαίως τη μόνη υποχρέωση που θα έχουν είναι να κινούνται με αποκλειστικό κριτήριο την αποκόμιση κερδών.

Δεν πάει πολύς καιρός, που ο Κυριάκος Μητσοτάκης μιλώντας στη Θεσσαλονίκη, ανέπτυξε με απόλυτη ακρίβεια τη βιοθεωρία του. «Δεν τρέφω αυταπάτες –είπε- ότι μια κοινωνία χωρίς ανισότητες. Κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση και όσοι το επεχείρησαν καταστρατήγησαν τελικά τη Δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα».

Μεμιάς ο Κυριάκος Μητσοτάκης, διέγραψε τα μηνύματα της Γαλλικής επανάστασης και του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και έσβησε από το χάρτη το Ζαν Ζακ Ρουσώ, τον Τζον Λοκ, τον Τόμας Χομπς, όλων αυτών των διανοητών-φιλοσόφων που συνέβαλαν στη διαμόρφωση της κοινωνικής σχέσης μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ως σύγχρονος ανθρωπιστής- κοινωνιολόγος –πολιτικός, καλεί τους Έλληνες να τον ψηφίσουν για να εφαρμόσει την εξελιγμένη νεοφιλελεύθερη οικονομία, η οποία στηρίζεται στη βασική αρχή: «Αμολάω στο κοτέτσι κότες και αλεπούδες και εύχομαι να νικήσει ο καλύτερος». Ακόμη και το Μίλτον Φρίντμαν έχει ξεπεράσει.      

 

Του Χρίστου Τσατσαρώνη

Επετειακή ημέρα, σημαδιακή, για κάθε άνθρωπο, η 1η Μάη, έχει αφήσει το στίγμα της σε εκατομμύρια ανθρώπους, σε όσους ζούν και αγωνίζονται και ονειρεύονται ακόμα, σε πείσμα των καιρών και των βουλών κάθε εξουσίας. Δικαιώθηκαν, όσοι έδωσαν τη ζωή τους για έναν καλύτερο κόσμο; Απόλυτα! Νίκησαν, όσοι προσπαθούν να τιθασσεύουν το ιμπέριουμ τις τελευταίες δεκαετίες; Όχι, είναι πολλές οι ήττες και λίγες, μα διδαχτικές οι νίκες.

Του Ανδρέα Πετρόπουλου

Το χθεσινό Πρωτομαγιάτιο μήνυμα του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, έχει πολλούς αποδέκτες. Και αυτό καθώς δεν ήταν επαιτιακό, ούτε συμβολικό, ούτε (μόνο) περιγραφικό μιας πορείας, που αλλάζει διαδρομή τον προσεχή Αύγουστο με το τέλος του προγράμματος.

Το μήνυμα είχε δεσμεύσεις. Συγκερκιμένες. Και απαντούσε τόσο στην αντιπολίτευση, όσο και σε φωνές εντός του ΣΥΡΙΖΑ που σωστά επισημαίνουν ελλείψεις και ανάγκες θέλοντας να "χρωματίσουν" το αφήγημα της "καθαρής εξόδου" για την κοινωνία.

Ο Αλ.Τσίπρας δεν περιορίστηκε στην επανάληψη "βγαίνουμε από τα μνημόνια καθαρά, χωρίς νέες δεσμεύσεις που πολλοί είχαν προεξοφλήσει", αλλά έδωσε σαφές στίγμα, τι σημαίνει καθαρή έξοδος:

"Με το τέλος των μνημονίων, περνάμε σιγά-σιγά σε μια νέα εποχή κανονικότητας, που μας δίνει τη δυνατότητα να σχεδιάσουμε ξανά το παραγωγικό μοντέλο της χώρας, βάζοντας στο επίκεντρο τον εργαζόμενο. Αυτό σημαίνει πρώτα και κύρια την αποκατάσταση των συλλογικών συμβάσεων και την αύξηση του κατώτατου μισθού".

Η σαφήνεια της εξαγγελίας κάποιους αιφνιδίασε, άλλους τους προβλημάτισε. Το ενδιαφέρον είναι να δούμε πως θα απαντήσει π.χ. η αξιωματική αντιπολίτευση και τα υπόλοιπα κόμματα στην επαναφορά των Συμβάσεων και στην αύξηση του κατώτατου μισθού. Γιατί μέχρι τώρα οι όποιες απαντήσεις ήταν σε θεωρητικό επίπεδο. Αν γίνουν, πότε θα γίνουν, πως θα γίνουν. Τώρα ο πρωθυπουργός δεσμεύεται πως θα γίνουν και απευθύνεται στους αποδέκτες αυτών των παρεμβάσεων.

Η δεύτερη επισήμανση από το χθεσινό μήνυμα, είναι διπλής απεύθυνσης:

Απολογιστική για τα 3,5 χρόνια..."με αναγκαστικούς συμβιβασμούς αλλά και με σημαντικές νίκες σε μάχες που πριν τις δώσουμε όλοι θεωρούσαν χαμένες"

Προσεκτικά "επιθετική" για την επόμενη μέρα: "...η χώρα μας τα καταφέρνει και στέκεται στα πόδια της ξανά...με τις λιγότερες δυνατές απώλειες"...Και αμέσως μετά: "στη διαπραγμάτευση για τα εργασιακά καταφέραμε να αποκρούσουμε τις απαιτήσεις του ΔΝΤ, που είχαν ήδη αποδεχτεί οι προηγούμενες κυβερνήσεις...".

Στίγμα όχι μόνο για την επόμενη μέρα, αλλά και για την τακτική που θα ακολουθήσει, "εντός και εκτός"...

Ροή

ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ