Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2018

Γράφει ο Σωτήρης Καψώχας

Η βρετανική εφημερίδα Guardian σε συνεργασία με την εταιρεία ταξιδιών Political Tours κάλεσε τους αναγνώστες της να δηλώσουν συμμετοχή σε εκδρομή στην Ελλάδα, παρουσιάζοντας το πανάκριβο πακέτο ως «μία συναρπαστική εξερεύνηση των συνεχιζόμενων επιπτώσεων της οικονομικής και προσφυγικής κρίσης στην Ελλάδα». 

Μετά τη θύελλα αντιδράσεων και την σφοδρή κριτική που δέχτηκε τόσο στην Ελλάδα, όσο και διεθνώς, ο Guardian ακύρωσε το πακέτο διακοπών που διαφημιζόταν ως εκδρομή στην Ελλάδα της κρίσης.

 Οι «φίλοι» μας οι Άγγλοι ήθελαν να κάνουν θέαμα τα ελληνικά πειραματόζωα των μνημονίων και να στήσουν μια κερδοφόρα επιχειρηματική δραστηριότητα, βασιζόμενοι στη διεστραμμένη αντίληψη των χορτασμένων και κορεσμένων δυτικών ότι ακόμη και από τη δυστυχία μπορείς να αποκομίσεις όφελος.

Χαρακτηριστική ήταν η αντίδραση του κυβερνητικού εκπροσώπου Δημήτρη Τζανακόπουλου στην ανάλγητη και προκλητική δημοσίευση: "Ο Ελληνικός λαός, που έχει κάνει τεράστιες θυσίες τα χρόνια της κρίσης, αντιμετωπίζεται από την εφημερίδα σας ως έκθεμα σε μουσείο προς τέρψιν των πλέον εύπορων από τους αναγνώστες. Οι αναγνώστες σας θα έχουν την ευκαιρία να θαυμάσουν τον αγώνα των φτωχών Ελλήνων και να γίνουν μάρτυρες της προσπάθειάς τους για ανάκαμψη."

Σε καμία περίπτωση βεβαίως, δεν θα έπρεπε να μας κάνει εντύπωση η συγκεκριμένη ενέργεια της μεγάλης βρετανικής εφημερίδας. Τα χρόνια της κρίσης χιλιάδες δυσφημιστικά δημοσιεύματα πλημμύρισαν το διεθνή τύπο και ασμένως αναπαράχθηκαν εμφατικά από τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης. Η δυσφημιστική εκστρατεία των ξένων τροφοδοτήθηκε από το εγχώριο πολιτικό σύστημα, του οποίου –δυστυχώς- επιφανή στελέχη συνεχίζουν να συκοφαντούν τη χώρα, στην προσπάθειά τους να πλήξουν τους κομματικούς αντιπάλους τους.

Ποιος δεν θυμάται τον πρώην πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου να δηλώνει μεγαλόστομα σε ξένο τηλεοπτικό σταθμό ότι «η Ελλάδα είναι μια διεφθαρμένη χώρα» ή τον Θεόδωρο Πάγκαλο να ενοχοποιεί τους πολίτες  για τη χρεοκοπία της χώρας με τη μνημειώδη φράση «μαζί τα φάγαμε»;

Ο άλλος πρωθυπουργός των μνημονίων Αντώνης Σαμαρά, όταν έχασε τις εκλογές του  2015 διαλαλούσε παντού ότι «Και τώρα η χώρα βουλιάζει μέσα στην ασφυξία, μέσα στην ατέλειωτη αβεβαιότητα, αν θα πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις ή αν θα πληρωθούν οι υποχρεώσεις της χώρας στο εξωτερικό. Παράλληλα απομόνωσαν την Ελλάδα μέσα στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο. Ενώ απειλούν να διχάσουν και τον ελληνικό λαό. Καλλιεργώντας έναν ύπουλο και αυτοκαταστροφικό αντι-ευρωπαϊσμό!».

Ο πολυπράγμων και ανοικονόμητος σε κριτική  Άδωνις Γεωργιάδης λίγο πριν τις εκλογές του 2015 δήλωνε πως «εάν η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ «πέσει», τότε θα αποσύρει τα χρήματά του από τις ελληνικές τράπεζες», ενώ μέχρι σήμερα δεν έχει σταματήσει να δυσφημεί τη χώρα κάνοντας λόγο για «κομμουνιστική –αυταρχική χώρα που κυνηγά τους επενδυτές και τους άριστους». . 

Το τελευταίο δείγμα αρνητικής διαφήμισης έχει να κάνει με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκο Μητσοτάκη. Επισκεπτόμενος πρόσφατα τις ΗΠΑ παρουσίασε –σε τεχνοκράτες και στελέχη εταιρειών –μια εικόνα της Ελλάδας, η οποία λειτουργεί ως μια «μετασοβιετική δημοκρατία» που θα πάρει τον ίσιο δρόμο μόνο όταν γίνει ο ίδιος πρωθυπουργός. «Η κυβέρνηση χτίζει μια νέα γενιά ολιγαρχών που είναι χειρότερη από την προηγούμενη και τους ενθαρρύνει να αγοράσουν Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και ανταλλάσσουν χάρες μόνο και μόνο για να παραμείνουν στην εξουσία.» είπε ο Πρόεδρος της ΝΔ.
Δυστυχώς, η απαξίωση της χώρας εκπορεύεται από το εσωτερικό. Απ΄ όλους αυτούς τους κήρυκες της καταστροφής και του υστερόβουλου μηδενισμού. Η Ελλάδα χρειάζεται πολιτικούς που δεν θα οδηγούν τους έλληνες σε ταπείνωση. Που δεν θα κινούνται με γνώμονα την κοντόφθαλμη κομματική ωφέλεια γιατί ο λογαριασμός πληρώνεται από τη χώρα. Τα άλλοθί μας είναι ότι για όλα φταίνε οι ξένοι.

Το παρόν κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση αποσπασμάτων ενός εξαιρετικά επίκαιρου και ενδιαφέροντος άρθρου, που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα, www.epirusnews.eu

Του ΣΩΤΗΡΗ ΚΑΨΩΧΑ

Ο χρόνος διενέργειας των επόμενων βουλευτικών εκλογών μετράει αντίστροφα και η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με αρκετά ανοιχτά μέτωπα. Απλώθηκε πολύς τραχανάς στην πορεία προς τις κάλπες.

Μπορεί ο μεγάλος στόχος να είναι η έξοδος της χώρας από τα μνημόνια, με προκαθορισμένη ημερομηνία λήξης την 20η Αυγούστου, ωστόσο η εμφάνιση δύο μεγάλων θεμάτων, όπως το Μακεδονικό και το Τουρκικό, αλλά και η ξαφνική κρίση που ξέσπασε στο ποδοσφαιρο-μιντιακό τοπίο, συνιστούν σοβαρότατα ζητήματα, τα οποία χρήζουν ειδικής μεταχείρισης  και διαχείρισης.

Αν σε όλα αυτά προστεθεί η συνεχής και επίμονη επίθεση της εγχώριας διαπλοκής κατά προσώπων και πολιτικών των συγκυβερνώντων κομμάτων, ευλόγως γίνεται αντιληπτός ο βαθμός δυσκολίας  που έχει να αντιμετωπίσει  η κυβέρνηση για να ξεφύγει από τον κλοιό των προβλημάτων.

Ίσως είναι η πρώτη φορά μετά από χρόνια που στην αξιολόγηση των ανοιχτών θεμάτων δεν υπάρχει η οικονομία. Όχι γιατί η οικονομική κατάσταση της χώρας ξεπέρασε τις δυσκολίες, αλλά κυρίως διότι, με την ελαφρά –έστω- βελτίωση των δεικτών και του κλίματος έχει εμπεδωθεί η αίσθηση στους πολίτες  ότι οι ζοφερές ημέρες ανήκουν στο παρελθόν.

Στη διαβάθμιση των προβλημάτων, ίσως το μεγαλύτερο όλων αφορά την ποδοσφαιρο-μιντιακή υπόθεση. Και αυτό γιατί πρόκειται για ένα εκρηκτικό μείγμα που περιέχει ποδοσφαιρικές , εθνικές , οικονομικές και ελέγχου των ΜΜΕ, διαστάσεις.

Ο επεισοδιακός αγώνας ποδοσφαίρου μεταξύ των ομάδων ΠΑΟΚ και ΑΕΚ, προκάλεσε πολλές  παρενέργειες. Και όλα αυτά γιατί ο ΠΑΟΚ είναι Θεσσαλονίκη, είναι Μακεδονία που οι πολίτες της δεν θέλουν την FUROM να φέρει το όνομα Μακεδονία. Είναι επίσης Βόρεια Ελλάδα, η οποία διαχρονικά είναι σε σύγκρουση με το κράτος των Αθηνών. Ο ΠΑΟΚ είναι ακόμη Ιβάν Σαββίδης, ο Πόντιος που εκφράζει τον πανμακεδονισμό και την ορθοδοξία, ο άνθρωπος που κατέχει αρκετά μέσα ενημέρωσης, για τα οποία ερίζουν η κυβέρνηση με την αντιπολίτευση σχετικά με ποιόν θα υποστηρίζουν και βεβαίως είναι επιχειρηματίας με δυνατότητες παρεμβάσεων σε πολιτικό και οικονομικό πεδίο. Είναι τέλος οι ισορροπίες και οι ανταγωνισμοί στα ποδοσφαιρικά δρώμενα της χώρας, τα οποία όμως δεν είναι και τόσο ποδοσφαιρικά, αφού οι ιδιοκτήτες των ομάδων έχουν και μέσα ενημέρωσης, τα οποία επηρεάζουν ή ακόμη και διαμορφώνουν τις πολιτικές εξελίξεις.

Αποτελεί ιστορικό αξίωμα ότι για να μπορεί κάποιος να κατέχει την εξουσία θα πρέπει να ελέγχει τα μέσα παραγωγής. Στη σύγχρονη πραγματικότητα  τα λεγόμενα «μέσα παραγωγής» είναι τρία. Οι τράπεζες, τα μέσα ενημέρωσης και η ισχυροί του πλούτου.

Σε αυτό το σκηνικό γίνεται σήμερα η αναμέτρηση μεταξύ των πολιτικών κομμάτων και βεβαίως από την έκβασή της θα κριθεί εν πολλοίς και το αποτέλεσμα των ερχόμενων εκλογών.

Tου Ανδρέα Πετρόπουλου

Μέτρα ή μια από τα ίδια; Πάμε λοιπόν...

Αυτόν που μπήκε μέσα στο γήπεδο έχοντας στη ζώνη του όπλο, τον τελειώνεις σήμερα, αν όχι χθές.

Αυτό είναι το πρώτο μέτρο.

Αν θα το κάνεις βάσει των κανονισμών του ποδοσφαίρου, του ελληνικού ή του ευρωπαϊκού, των FIFA, UEFA κλπ. δεν ενδιαφέρει.

Αν έχει καταγραφεί ως "φίλος" έχεις ένα λόγο παραπάνω να το κάνεις.

Τότε και μόνο τότε έχει νόημα, η προσωρινή διακοπή του πρωταθλήματος και όλα τα υπόλοιπα μέτρα που θα δρομολογηθούν.

Τότε και μόνον τότε, αποβάλεις και τον άλλον, που υποτίθεται του έχει αφαιρεθεί ο τίτλος του προέδρου, αλλά διακόπτει το πρόγραμμά της η ΕΡΤ για να μεταδώσει δηλώσεις του.

Τότε και μόνο τότε γίνεται κατανοητό το "δεν υπολογίζω το πολιτικό κόστος"

Τότε και μόνο τότε σου αρκεί ένα χρονικό διάστημα ενός μήνα για να εφαρμόσεις πλαίσιο και αρχές, έχοντας τις δεσμεύσεις όλων.

Αν όχι, τότε δικαιώνεις δικαιώνεις όσους χασκογελούσαν όταν προσπαθούσες (και συνεχίζεις) να βάλεις σε μια τάξη, ένα διάτρητο σύστημα, που δεν υπακούει σε κανόνες, ευρωπαϊκούς ή άλλους, και (συνεχίζει να) σε αντιμετωπίζει με όρους εγκληματικής οργάνωσης.

Γιατί πραγματικά δεν γίνεται να παλεύεις τόσα χρόνια, να φέρεις στο ποδόσφαιρο κάτι διαφορετικό, πιο υγιές, λιγότερο χυδαίο τουλάχιστον. Και να βλέπεις αυτές τις εικόνες που διασύρουν τη χώρα διεθνώς (αλλά και την ίδια την κυβέρνηση).

Έτυχαν λοιπόν μόνο δύο περιστατικά, για να σε συγκρίνουν με το μαύρο χθες του ποδοσφαίρου:

Και τα δύο έγιναν στο ίδιο γήπεδο. Το πρώτο ξεκίνησε με μια κανονική διακωμώδηση του αθλήματος για να καταλήξει χθες σε παρ'ολίγον τραγωδία. Και έγιναν στο ίδιο γήπεδο γιατί επικρατεί το αίσθημα "η εμείς ή κανείς"! Αλλά αυτό με άλλους πρωταγωνιστές το ζούμε 20 χρόνια. Φτάνει πια!

Συμπέρασμα: Όσες καλές προθέσεις και να έχεις, όσα βήματα κάνεις προς την κατεύθυνση της εξυγίανσης, τόσο τα εμπόδια θα μεγαλώνουν, τόσο οι μάχες παλαιών και νέων "χαλίφιδων" θα μαίνονται στο παρασκήνιο.

Τους τελειώνεις τώρα και έχεις την κατανόηση και την συμπαράσταση εκατομμυρίων φίλων του ποδοσφαίρου και όλων των κανονικών ανθρώπων που ακόμα ελπίζουν...

Μόνο έτσι.

Κατά την προχθεσινή συνέντευξη τύπου του αντιπροέδρου της ΝΔ, Κωστή Χατζηδάκη και του αρμόδιου τομεάρχη, Κώστα Αχ. Καραμανλή, με αντικείμενο την κατάσταση των συγκοινωνιών της Αθήνας, πέραν της «ανατρεπτικής» πρότασης περί... κεφαλοκυνηγών για ελέγχους στα εισιτήρια, υπήρξε και ένα άλλο ιδιαιτέρως αξιοσημείωτο, το οποίο βεβαίως «τροφοδοτήθηκε» και από προηγηθέντα δημοσιεύματα, για μία μελέτη, που όμως αγνοούσε το αρμόδιο υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών!

 Του Νίκου Σερβετά*

Όταν το άκουσα χθες το βράδυ, παρακολουθώντας για ειδικό λόγο τις ειδήσεις σε αμφιλεγόμενο τηλεοπτικό σταθμό, εκνευρίστηκα αφάνταστα: «Οι δυνάμεις της κεντροδεξιάς στην Ιταλία συγκεντρώνουν ποσοστό ...»

Με τον όρο «κεντροδεξιά» εννοούσαν το γνωστό «Forza Italia» του Μπερλουσκόνι, την ακροδεξιά «Λέγκα του Βορρά» και το φασιστικό κόμμα «Αδελφοί Ιταλοί». Φυσικά, δείγμα γραφής έχει δώσει αρκετές φορές έως τώρα ο Μπερλουσκόνι, η «Λέγκα του Βορρά» στις εκλογές αυτές προκειμένου να αλιεύσει ψήφους και από τον Νότο αφαίρεσε από τον τίτλο τον «Βορρά» και έμεινε σκέτη «Λέγκα» και οι «Αδελφοί Ιταλοί» πήραν τον τίτλο τους από τον πρώτο στίχο του ιταλικού εθνικού ύμνου.

Και τα τρία είναι ακροδεξιά έως φασιστικά κόμματα. Με λίγα λόγια και με μεταφορά στα ελληνικά δεδομένα χαρακτηρίστηκαν «κεντροδεξιά» τα αντίστοιχα με τα κόμματα του ΛΑΟΣ, της πάλαι ποτέ ΕΠΕΝ και της Χρυσής Αυγής.

Όπως ήταν φυσικό, για μένα, και καθώς δεν είμαι τακτικός τηλεθεατής ούτε εξοικειωμένος με τον συγκεκριμένο τρόπο έκφρασης, άρχισα να κάνω σκέψεις περί προσπάθειας συγκάλυψης της πραγματικότητας και εξωραϊσμού των γεγονότων στα μέτρα του θεατή.

Ώσπου, αργά το βράδυ κι όπως το ’χω συνήθειο, άρχισα να κάνω το τακτικό πέρασμα σε ειδησεογραφικές ιστοσελίδες που παρακολουθώ. Εκεί ήρθε το πραγματικό σοκ. Δεν πρόκειται μόνο για «αμφιλεγόμενους τηλεοπτικούς σταθμούς» ούτε για ιστοσελίδες αμφιβόλου ποιότητας, οι περισσότερες των οποίων (δεν) πληρώνουν τους εργαζόμενους με 300-400 ευρώ τον μήνα. Πρόκειται και για ιστοσελίδες με κύρος, με ειδήσεις διασταυρωμένες πριν δημοσιευτούν, με επεξεργασμένα κείμενα, δεν χωρά αμφιβολία, το ξέρω!

Εκεί, λοιπόν, είδα ένα θέμα αναφορικά με την παραίτηση του Ρέντσι από την ηγεσία του «Δημοκρατικού Κόμματος». Το ίδιο κείμενο στα περισσότερα σάιτ. Αυτό σημαίνει ότι όλοι το πήραν από την ίδια πηγή, στην οποία έχουν εμπιστοσύνη, και το αναδημοσίευσαν άκριτα.

Αντιγράφω την τελευταία παράγραφο: «... αρνήθηκε, τέλος, κάθε είδος συνεργασίας, τόσο με την κεντροδεξιά, όσο και με το κίνημα Πέντε Αστέρων. Θα συνεχίσουμε πάντα, με αίσθημα ευθύνης, να λέμε ναι αλλά και όχι, όταν χρειάζεται», ολοκλήρωσε ο Ιταλός προοδευτικός πρώην πρωθυπουργός».

Αφήνω ασχολίαστο εκείνο το «... προοδευτικός πρώην πρωθυπουργός» (τον Ρέντσι εννοεί) και μπαίνω στο δια ταύτα: Κάποιος, είτε άσχετος είτε επιπόλαιος, παρασύρθηκε, χωρίς να κρίνει, από τα Μπερλουσκονικά ιταλικά μέσα ενημέρωσης και τον σκοπό που εξυπηρετούν. Έτσι απέδωσε, σωστά μεν, τον όρο «centrodestra» σε «κεντροδεξιά», με τη διαφορά ότι πρόκειται για πολιτική εκτίμηση και όχι για αντικειμενική περιγραφή: δεν θέλω να σκεφτώ ότι το έκανε ηθελημένα, υιοθέτησε ωστόσο μια πολύ επικίνδυνη ερμηνεία των πολιτικών εξελίξεων.

Να μην μείνει στο μυαλό των αναγνωστών ότι το κόμμα «Forza Italia», η «Λέγκα του Βορρά» και οι «Αδελφοί Ιταλοί» είναι «κεντροδεξιά». Οι ακροδεξιοί και οι φασίστες, είναι ακροδεξιοί και φασίστες, τίποτα άλλο! Έτσι πρέπει να λέγονται, κάθε άλλο είναι τρομερά επικίνδυνο. Είναι σαν εκείνο που έλεγε ο Χατζιδάκις, «όταν δεν σε τρομάζει το τέρας σημαίνει ότι αρχίζεις να του μοιάζεις». Η κοινωνία μας δεν είναι φασιστική, δεν πρέπει για κανένα τρόπο, καμμία επιπολαιότητα, καμμία ασχετοσύνη να της επιτρέψει να εξοικειωθεί με τη φασιστική λογική. Σε αυτά τα κενά στηρίζονται οι φασίστες για να διεισδύσουν όπου και όσο μπορούν.

* Ο Νίκος Σερβετάς είναι δημοσιογράφος, εργάζεται στην εφημερίδα Documento και συνεργάζεται με ξένα τηλεοπτικά δίκτυα.

Ροή

ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ