Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2018

Γράφει ο Χρήστος Τσατσαρώνης

Στα Αρχαία Ελληνικά η Ιονική λέξη μαλακία, προερχομένη από το ρήμα μαλακιάω (δηλαδή μαλακώνω), σήμαινε την αρρώστια. Από τον Ματθαίο χρησιμοποιήθηκε για να διαχωρίσει την πνευματική (νόσο) από την σωματική (μαλακία) αρρώστια. Στις ημέρες μας, στον κοινωνικό περίγυρο, έχει προσβλητικό ή και περιπαικτικό χαρακτήρα.

Τι χαρακτήρα, όμως, έχει όταν αφορά σε συστηματική λεηλασία του δημόσιου πλούτου και σε ανυπολόγιστες ζημίες, ακόμα και απωλειών ζωής (που μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ), εξαιτίας δολοπλοκιών και διαφθοράς στον πλέον ευαίσθητο τομέα, αυτόν της υγείας, από υπεράνω (;) πάσης υποψίας πολιτικό προσωπικό της χώρας και άλλους συγγενείς χώρους; 

Το μένος που καθημερινά εκπέμπουν οι - φερόμενοι μέχρι σήμερα - πρωταγωνιστές του σκανδάλου Novartis, είναι πρωτοφανές και σε ένταση και σε διάρκεια και σε αλήτικες εκφράσεις ή εκφράσεις ηλίθιου τσαμπουκά, που μόνον από δύο λόγους μπορεί να προέρχονται και να παρέχουν την ανάλογη εξήγηση:

Ο πρώτος λόγος, με βάση το τεκμήριο της αθωώτητας, είναι μεν κατανοητός ως προς την εντός ορίων αντίδραση, αλλά ακατανόητος για τη χυδαία φρασεολογία, τις απίστευτες απειλές και την καθύβριση και καταμήνυση, ακόμα και των αρμόδιων εισαγγελικών λειτουργών, μηδέ εξαιρουμένου του Πρωθυπουργού της χώρας, του Αλέξη Τσίπρα, για πρώτη φορά στα χρονικά, από πρώην πρωθυπουργό, τον Αντώνη Σαμαρά.

Ο δεύτερος λόγος, δεν μπορεί να είναι άλλος, από αυτόν που προδίδει ενοχή ή ενοχές, ακόμα και για λόγους που μπορεί να μην έχουν άμεση σχέση με κανένα χρηματικό αντάλλαγμα ή οποιασδήποτε μορφής συναλλαγή, τουτέστιν να αφορούν σε συνειδητοποίηση της μη ανάληψης της πολιτικής έστω ευθύνης, για όσα συνέβαιναν στο χώρο της υγείας και ειδικότερα του φαρμάκου.

Πλην όμως, αντιδράσεις του τύπου Σαμαρά και του τύπου Γεωργιάδη, για να μείνουμε σε πρώτη φάση σε αυτούς τους δύο, είναι όχι απλώς ακραίες και με κατάπτυστη φρασεολογία, αλλά εισάγουν εκ νέου και ξαφνικά στην πολιτική ζωή του τόπου, ξεχασμένα εμφυλιοπολεμικά υλικά και συνθήματα. Κάπως έτσι ο...Γράμμος γέμισε (εθνο)φάρμακα Novartis, με κουβαλητές κάτι παλληκάρια του Σαμαρά, αλλά δεν θα είναι απαραίτητα, ούτε αυτά, γιατί θα μας έχει γδάρει όλους ο Άδωνις Γεωργιάδης, όπως δημοσίως και σε κατάσταση έκστασης (δεν ξέρω τι παίρνει, ρωτείστε αλλού...) αναφώνησε από τηλεοπτικό στούντιο.

Πρόκειται για ύβρεις και απειλές που είχαμε ξεχάσει όλοι, αλλά ξεθάφτηκαν κυρίως από τα ακροδεξιάς προέλευσης ή... κλήσης φερόμενα ως εμπλεκόμενα πολιτικά στελέχη της προηγούμενης συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου. Από πότε έχουν να ακουστούν εκφράσεις, όπως ''συμμορίτες'', ''τσογλάνια'', ''αλήτες'', ''πολιτικώς ετοιμοθάνατοι'', ''θα τους γδάρω'', ''δεν πρόκειται να μου γλυτώσει κανένας από αυτούς'' ή ''ο Τσίπρας είναι άθλιος και αχρείος'' ''δεν έχει καταλάβει που έμπλεξε'' ή το ''θα το πάω μέχρι τέλους'' ή ένα από τα χειρότερα και πλέον επικίνδυνα για τη Δημοκρατία ''δεν θα επιτρέψω σε ένα παλιόπαιδο - τον Τσίπρα, δηλαδή - που πήρε την εξουσία με κατάληψη και ψέματα...''

Εδώ, δεν πρόκειται για μία έστω υπερβολική αντίδραση κάποιων που φέρονται ως εμπλεκόμενοι - προς το παρόν πάντα - αλλά για μία φρασεολογία, νοοτροπία και στάση, που θυμίζει άλλες μαύρες εποχές, τις οποίες προφανώς νοσταλγούν ορισμένοι, προσβάλλοντας και τον κομματικό χώρο που ανήκουν σήμερα και ο παραδοσιακός κορμός του οποίου είναι απορίας άξιο γιατί δεν αντιδρά και δεν υπερασπίζεται τα αστικοδημοκρατικά πιστεύω του.

Είναι προφανές ότι, ενώ βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή εξυχνίασης αυτού του δυσώδους και τεράστιου φαρμακευτικού σκανδάλου, που δεν αφορά μόνον βεβαίως τη Novartis, όσοι φέρονται ως εμπλεκόμενοι, προσπαθούν με κάθε μέσο να πείσουν ότι δεν ήξεραν, δεν άκουσαν, δεν υπέγραψαν, δεν υπέθαλψαν - εσκεμμένα ή όχι -  και ότι το διεθνές σκάνδαλο στήθηκε...μόνο του στην Ελλάδα, ή, στην καλύτερη για αυτούς περίπτωση, το έστησαν... ο Τσίπρας, το FBI και το αμερικανικό υπουργείο δικαιοσύνης!

Και αυτά τα... επιχειρήματα της πλάκας τα εκστομίζουν και δημόσια, μήπως και πείσουν έστω κάποιους ότι είναι... σκευωρία της Αριστεράς, κατά των ιερών και οσίων, όσων διαφυλάττουν ως πιστοί φρουροί τις... φαρμακευτικές αξίες (σε... δολάρια ή σε ευρώ) των πολυεθνικών κολοσσών. Με απλά λόγια, ορισμένοι πουλάνε τρέλα, ανακατεμένη με παρωχημένη και καταδικαστέα ιδεολογία, ενδεδυμένοι με θρασύτητα και επιδευμένη αμνησία διαφορετικούς κομματικούς μανδύες, ανάλογα με την εποχή, το ρεύμα και το προσωπικό συμφέρον.

Δεν γνωρίζω, αν, πότε και τι νέο θα προκύψει από τη Βουλή και τη Δικαιοσύνη, για το τεράστιο αυτό σκάνδαλο. Αν, όμως, αναλογιστώ τις μέχρι τώρα αντιδράσεις, αυτό που μπορώ να εικάσω είναι ότι, αν μέχρι τώρα το ''φάρμακο Novartis'', ήταν λίγο δύσκολο στην κατάποση, πόσο πιό δύσκολο θα είναι, αν αποδειχθεί ''σκέτο φαρμάκι'', ιδιαιτέρως βλαβερό και ουχί οφέλιμο, ''για πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν'', έστω και ''επιφανών ανδρών''...

Ταύτα και (ανα)μένω!....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

του Ανδρέα Πετρόπουλου

Οι ασφαλισμένοι, οι αιμοδότες δηλαδή του δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος, δεν περίμεναν την ομιλία του κ.Μητσοτάκη στην Κ.Ο της Νέας Δημοκρατίας για να καταλάβουν ότι το σκάνδαλο Novartis, είναι εν τέλει σκάνδαλο.

Παρακολουθούν θα' λεγα με μια σχετική απάθεια, τα όσα εκτυλίσσονται στην πολύκροτη υπόθεση τις τελευταίες ημέρες, έχοντας αποδεχθεί το μοιραίο. Δεν είναι μοιρολάτρες, απλά τώρα βλέπουν κατάφατσα τους υπεύθυνους των δυσβάσταχτων απωλειών που είχαν στις απολαβές τους την τελευταία μνημονιακή πενταετία.

Ωστόσο είχαν γνώση, έστω και καθυστερημένα του έργου του παιζόταν τα τελευταία 20 χρόνια στην πλάτη τους, δηλαδή στο "ταμείο" των Ασφαλιστικών τους Ταμείων. Απλώς τώρα ενεοί βλέπουν τα πρόσωπα να παρελαύνουν στις οθόνες...

Η αποτίμηση της ληστείας της δικής τους περιουσίας, δεν είναι αμελητέα...Είναι ο κοινωνικός πλούτος που κάποιοι βοήθησαν με το αζημίωτο να κλαπεί.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

*Οι φαρμακευτικές δαπάνες στην Ελλάδα από το 2000 έως το 2009 αυξήθηκαν σε ποσοστό 385%.

*Το ετήσιο ποσοστό αυξανόταν κατά μέσον όρο 20%, όταν το αντίστοιχο ετήσιο ποσοστό αύξησης των φαρμάκων στις χώρες του ΟΟΣΑ ήταν μόλις 3,5%.

*Η συνταγογράφηση στην Ελλάδα ήταν τρεις φορές μεγαλύτερη από τον μέσο όρο στις άλλες χώρες του ΟΟΣΑ.

*Την ώρα που τα ασφαλιστικά ταμεία κατέβαλλαν τη μερίδα του λέοντος στις συνολικές δαπάνες υγείας, ο ιδιωτικός τομέας περιορίστηκε σε ένα ποσοστό μόλις 2,3%!

*Την επίμαχη περίοδο, 2000 - 2010, όλη η αύξηση της επιχορήγησης ασφαλιστικών ταμείων (3 μονάδες ΑΕΠ) από το κράτος πήγε σε αυτό το κύκλωμα, με αποτέλεσμα οι δαπάνες αυτές να αυξηθούν από 2 δισ. σε 17 δισ.!

Όταν πήγε "να μαζευτεί το πράγμα", μετά το 2010, οι μειώσεις στις δαπάνες ήταν χωρίς σχέδιο προστασίας των πλέον αδύναμων, ήταν κυριολεκτικά ισοπεδωτικές γεγονός που επέφερε αύξηση της δαπάνης των νοικοκυριών για φάρμακα κατά 44%!

Αποτέλεσμα, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, η χώρα μας το 2015 να βρίσκεται στις πρώτες θέσεις μεταξύ των χωρών με τις υψηλότερες «out of pocket» δαπάνες Υγείας, αυτές δηλαδή που οι πολίτες υποχρεώνονται να πληρώσουν από την τσέπη τους, εκτός του οργανωμένου, δημόσιου ή ιδιωτικού, συστήματος Υγείας.

Το ποσοστό αυτό φθάνει το 35% και είναι το τρίτο υψηλότερο στην Ευρωπαϊκή Ένωση μετά την Κύπρο και τη Βουλγαρία, ενώ στη Γαλλία το αντίστοιχο ποσοστό είναι μόλις 7%.

Κλείνουμε με μια επισήμανση που έχει τη σημασία της: Τις περασμένες δύο δεκαετίες, το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα (ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ) κανοναρχούσε το Ασφαλιστικό ως πρωτεύον θέμα, προχωρώντας μάλιστα σε ειδικές μελέτες, με επικεφαλής καθηγητές γνώστες του αντικειμένου (Ρομπόλης, Ρωμανιάς κ.α.)

Σήμερα οι ηγέτες των Συνδικάτων δεν βρήκαν το χρόνο να βγάλουν ούτε μια ανακοίνωση - προς ώρας - για ένα πολύκροτο σκάνδαλο που ισοπέδωσε τις αποταμιεύσεις των εργαζομένων.

Του ΣΩΤΗΡΗ ΚΑΨΩΧΑ

Πρωτοφανής στα παγκόσμια πολιτικά χρονικά θεωρείται η κίνηση ενός πρώην πρωθυπουργού, του Αντώνη Σαμαρά, να μηνύσει τον εν ενεργεία πρωθυπουργό, τον Αλέξη Τσίπρα.

Το εντυπωσιακότερο  της υπόθεσης, είναι το επιχείρημα που χρησιμοποίησε ο Αντώνης Σαμαράς για να στηρίξει την μηνυτήρια αναφορά του : Κατηγόρησε τον πρωθυπουργό της χώρας ότι συνέστησε συμμορία στο Μαξίμου και έδωσε εντολή στη δικαιοσύνη να στήσει κατηγορίες χρηματισμού εναντίον του, με σκοπό την ηθική και πολιτική του εξόντωση.

Πρόκειται για μια ασύλληπτη ενέργεια που στην πραγματικότητα με όρους δικαστικής ψυχολογίας ανάγεται στην εμπειρική, ψυχολογική έρευνα του δικαίου, των νομικών θεσμών, και των ανθρώπων που έρχονται σε επαφή με το νόμο. Η τεκμηρίωση ωστόσο που επέλεξε ο πρώην πρωθυπουργός για να δικαιολογήσει την αντίδρασή του είναι αντικείμενο πολιτικής ανάλυσης. Είπε ότι ο Αλέξης  Τσίπρας θέλει την πολιτική του εξόντωση. Μα, αυτό που ξέρουν όλοι στην Ελλάδα είναι ότι οι εκλογές του 2015 σήμαναν και το πολιτικό τέλος του κ. Σαμαρά. Εκτός κι αν ο ίδιος σχεδιάζει την ολική επαναφορά  του, με όποιο τίμημα και  ενάντια στην απόρριψη που έλαβε από το εκλογικό σώμα αυτής της χώρας.

Είπε ακόμη ότι ο Αλέξης Τσίπρας συστήνει καθεστώς στη χώρα, τύπου Μαδούρο. Μόνο όποιος έχει αντίληψη και νοοτροπία ιδιοκτησιακής σχέσης με την εξουσία, μπορεί να κατηγορεί μια κυβέρνηση και ένα πρωθυπουργό που εκλέχτηκαν από τον ελληνικό λαό, με ελεύθερες εκλογές. Το γεγονός μάλιστα ότι ο κ. Σαμαράς μετά την ήττα του κόμματός του στις εκλογές του 2015, δεν μπήκε στον θεσμικό του κόπο να παραδώσει την πρωθυπουργία, συνηγορεί στην άποψη ότι ως άλλος Λουδοβίκος πιστεύει στο θεώρημα του L'Étatc'est moi…δηλαδή «το κράτος είμαι εγώ».

Η διχαστική πάντως προσέγγιση ότι «διώκεται για τις ιδέες του και την παρ΄ολίγον σωτηρία της χώρας που θα συντελούνταν αν δεν τον έριχναν από την κυβέρνηση» σε συνδυασμό με το γεγονός ότι επέλεξε να εκφωνήσει το «κατηγορώ» του από τα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας, δείχνει την πρόθεσή του να βροντοφωνάξει ποιος κάνει κουμάντο στη ΝΔ. Αλλά και να υποδείξει στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ποια τακτική αντιπολίτευσης πρέπει να ακολουθήσει, αδιαφορώντας για το θεσμό της Δικαιοσύνης, καθώς και για την ίδια τη δημοκρατία στη χώρα. Η λογική του είναι όλα στο σκοτάδι και μην τολμήσει κανείς να ψάξει τα πεπραγμένα μας.

Δυστυχώς πρόκειται για μια νοοτροπία που διέλυσε τη χώρα, που χρεοκόπησε τους έλληνες και έκανε νοικοκυραίους τους μιζαδόρους, τα παράσιτα και τους παρακρατικούς. Ευτυχώς που η εμφυλιοπολεμική ρητορική του κ. Σαμαρά, ενόχλησε πολλούς , ακόμη και σημαντικά υγιή στρώματα και στελέχη του κόμματός του.

Του Ανδρέα Πετρόπουλου

Διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους, για το να πούμε κομψά, οι κήρυκες της αριστείας, του (δήθεν) εκσυγχρονισμού, των (δήθεν) μεταρρυθμίσεων και του πολιτικού σαβουάρ βιβρ για το μέγα σκάνδαλο της Novartis.

Δεν ήξεραν, δεν άκουσαν, παρότι και διοίκησαν και κυβέρνησαν. Και καταγγέλλουν ότι αν βγουν οι «κουκούλες», θα αποδειχθεί, ούτε λίγο ούτε πολύ, το.. φιάσκο που στήθηκε από τους κυβερνώντες, το FBI, και δεν ξέρω ποιους άλλους βάζουν εμπόδια στην φυσική ροή των πραγμάτων. Δηλαδή στην πορεία να επανέλθουν στην κυβέρνηση οι «νόμιμοι ιδιοκτήτες της χώρας».

Αυτά σε πολιτικό επίπεδο.

Ας ρίξουμε όμως μια φευγαλέα ματιά σε πραγματικό, διαχειριστικό και κυβερνητικό επίπεδο. Πως πολιτεύτηκαν π.χ. από το 2000 και μετά όσοι διοίκησαν Ασφαλιστικά Ταμεία, υπηρέτησαν ως υπουργοί τα κρίσιμα υπουργεία Κοινωνικής Ασφάλισης και Υγείας. Αν γνώριζαν ή όχι οι άμεσοι πολιτικοί τους προϊστάμενοι, οι πρωθυπουργοί της ίδιας περιόδου, τι έπρατταν εν αγνοία ή εν γνώση τους..

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Δαπάνες ασφαλιστικών ταμείων 2000-2009:

Οι συντάξεις από 9 δισ. έφτασαν τα 23 δισ.

Οι δαπάνες (των Ταμείων) για φάρμακα 1 δισ. πήγαν στα 8 δισ.

Οι δαπάνες των Νοσοκομείων (για πάσης φύσεως υλικά) από 1 δισ. σε 9 δισ.

Τι δείχνουν τα συγκεκριμένα στοιχεία (σε πλήρη ανάπτυξη θα τα δημοσιοποιήσουμε στην Αυγή τις επόμενες ημέρες) της συγκεκριμένης περιόδου:

Πρώτον, την τεράστια σπατάλη - καταλήστευση των ασφαλιστικών εισφορών του κράτους στο νοσοκομειακό/φαρμακευτικό κύκλωμα.

Δεύτερον, όλη η αύξηση της επιχορήγησης ασφαλιστικών ταμείων (3 μονάδες του ΑΕΠ) από το κράτος ανάμεσα 2000-2009 έχει πάει σε αυτό το κύκλωμα, όπου οι δαπάνες αυτές αυξήθηκαν από 2 δισ. σε 17 δισ.!

Σε όλη την μνημονική περίοδο που ξεκινάει αμέσως μετά, τα εκατομμύρια των συνταξιούχων, όλων των κατηγοριών, βομβαρδιζόντουσαν με κατηγορίες ότι «ζούσαν πάνω από τις δυνατότητές τους», ότι έπαιρναν «παχυλές συντάξεις», ότι το συνταξιοδοτικό σύστημα (μαζί με τους δημόσιους υπαλλήλους) έριξε «τη χώρα στα βράχια».

Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών, οι αποκαλύψεις για μέρος του πλιάτσικου στο ασφαλιστικό και στο δημόσιο σύστημα υγείας, αποδεικνύουν κάτι «το ’χαμε τούμπανο», ενώ οι άριστοι κυβερνώντες, πριν και μετά τα μνημόνια «κρυφό καμάρι».

Μας έπαιρναν τα λεφτά από την «τσέπη» των Ταμείων μας! Χωρίς κανείς να τους ελέγχει, χωρίς να έχουν λογοδοτήσει ποτέ για το βάθος και την έκταση μιας ληστείας που ακουμπάει σύμφωνα με ορισμένους υπολογισμούς ακόμα και τα 30 δισ. ευρώ!

Αν λοιπόν δικαιώνεται πλήρως ένα σύνθημα των πλατειών της αγανάκτησης δεν είναι άλλο από το «Φέρτε πίσω τα κλεμμένα»!

Αναδημοσίευση από την Αυγή της Τρίτης 13 Φεβρουαρίου

 

Της Ιφιγένειας Κοντού

«Τα online brands είναι πολύ πιο σημαντικά από τα φυσικά brands», δήλωσε κάποτε ο Jeff Bezos. Ίσως τότε η δήλωσή του να ακούστηκε αντισυμβατική, σήμερα όμως ο ιδρυτής της μεγαλύτερης online επιχείρησης στον κόσμο, δικαιώνεται. Πόσο σημαντικό brand είναι σήμερα η Amazon;

Στις αρχές της χρονιάς, η Amazon ανακηρύχτηκε το πιο πολύτιμο brand αφήνοντας πίσω μια σειρά από αξιόλογους επώνυμους αντιπάλους. Άρπαξε τον τίτλο από την Google και την Apple ενώ η μόνη που την νίκησε είναι η Disney που κατέκτησε τον τίτλο του πιο δυνατού brand της χρονιάς. Μέσα στη δεκάδα με τα πιο πολύτιμα brands, φιγουράρουν ονόματα όπως Samsung, Facebook , Microsoft και η αμερικάνικη αλυσίδα καταστημάτων Wallmark. Το Alibaba μόλις που κατέκτησε την 12η θέση.

Καθόλου άσκημα για ένα brand που ξεκίνησε ως online βιβλιοπωλείο πριν από 23 χρόνια αλλά απέδειξε ότι δίκαια ονομάστηκε Amazon. Σαν τον μεγαλύτερο ποταμό στον κόσμο, η επιχείρηση του Jeff Bezos κυλάει ορμητικά, καλύπτει τεράστιες αποστάσεις και δεν γυρίζει πίσω. Ακόμη κι αν το μπροστά σημαίνει έξω από το διαδίκτυο. Μόλις πριν από έναν μήνα, η μεγαλύτερη online επιχείρηση στον κόσμο, από το 2015, άνοιξε το πρώτο της φυσικό κατάστημα, το supermarket Amazon Go. Η διαφήμισή του μιλάει για μια νέα εμπειρία shopping όπου δεν περιμένεις στην ουρά αφού δεν υπάρχει ταμείο. Δεν λέει βέβαια ότι δεν βλέπεις άνθρωπο αφού δεν υπάρχουν υπάλληλοι. Απλώς σκανάρεις το έξυπνο κινητό σου μπαίνοντας και η Amazon κάνει όλα τα άλλα, με προηγμένους αλγορίθμους . «Η πιο εξελισμένη τεχνολογία αγορών του κόσμου» το χαρακτηρίζει η ίδια η εταιρία.

Από την άλλη, η εταιρία δεν δραστηριοποιείται πλέον μόνο στο εμπόριο , διαδικτυακό ή όχι, αλλά παράγει και προϊόντα υψηλής τεχνολογίας ανταγωνιστικά αυτών που παράγουν τα μεγάλα brands.

Η σκοτεινή πλευρά της Amazon

Τον Νοέμβριο του 2017, η Mirror δημοσίευσε ένα άρθρο-έρευνα του ρεπόρτερ Alan Selby ο οποίος κατάφερε να χωθεί σαν εργάτης σε ένα από τα εργοστάσια της εταιρίας στο Essex και να εργαστεί για πέντε εβδομάδες. Ο ρεπόρτερ δεν μπήκε στην Amazon μόνο για να πακετάρει, ενώ δούλευε, τραβούσε πλάνα με κρυφή κάμερα [ ειρωνία: αγορασμένη από το eshop της εταιρίας]. O Selby αποκάλυψε ότι οι εργαζόμενοι στην Amazon υφίστανται φοβερές συνθήκες πίεσης που τους επιβάλλουν για παράδειγμα, να πακετάρουν 300 τεμάχια την ώρα! Κάθε πακετάρισμα δεν μπορεί να διαρκεί περισσότερο από 9 δευτερόλεπτα! Οι εργαζόμενοι εξαντλούνται σε τέτοιο βαθμό που μερικές φορές αποκοιμιούνται όρθιοι! Δεν είναι λίγοι αυτοί που έχουν φύγει με ασθενοφόρο.

H Amazon πάντως δήλωσε ότι «παρέχει ένα ασφαλές και θετικό περιβάλλον εργασίας».


Τα ίδια και χειρότερα φαίνεται ότι ισχύουν για τους οδηγούς της Amazon που πολλές φορές υποχρεώνονται να εργάζονται για περισσότερες από 11 ή 12 ώρες την ημέρα, να παραδίδουν γύρω στα 200 πακέτα σε κάθε βάρδια και να ουρούν σε ένα μπουκάλι που έχουν μαζί τους γιατί στην κυριολεξία δεν υπάρχει χρόνος ούτε για να πάνε στην τουαλέτα.

Τα παράπονα για τις συνθήκες εργασίας που θυμίζουν γαλέρα δεν φάνηκαν να πτοούν την εταιρία που επενδύει σε νέες καινοτόμες λύσεις για να ελέγχει την παραγωγικότητα των υπαλλήλων της. Μία από τις πρόσφατες πατέντες της είναι το «έξυπνο βραχιολάκι» που φοριέται στο χέρι των εργαζομένων και παρακολουθεί κάθε κίνησή τους. Στην περίπτωση που το χέρι κινείται προς λάθος κατεύθυνση, το έξυπνο βραχιόλι το βάζει στον ίσιο δρόμο με μικρές δονήσεις. Πολύ πρακτικό! Οι υπάλληλοι δεν μπορούν ούτε να ξυστούν.

Το ανθρώπινο πρόσωπο της Amazon

Ναι, ο αδιαφιλονίκητος γίγαντας του e commerce διαθέτει κι ένα ανθρώπινο πρόσωπο το οποίο δεν χάνει την ευκαιρία να προβάλει στο εταιρικό site με άρθρα όπως αυτό που αναφέρεται στο τμήμα DRbA [ Disaster Relief by Amazon]. Ένα τμήμα – όπως το λέει και το όνομά του – επιφορτισμένο με την ευθύνη να προσφέρει βοήθεια/ανακούφιση σε περίπτωση φυσικών καταστροφών τόσο στις ΗΠΑ όσο και στον υπόλοιπο κόσμο.

Η Bettina Stix η υπάλληλος που εμπνεύστηκε το DRbA , εξηγεί πώς για παράδειγμα τα αεροσκάφη Prime Air της Amazon έφτασαν γεμάτα προμήθειες στο Πουέρτο Ρίκο ή στα Virgin Islands ή ακόμη πώς βοήθησαν όσους έχασαν τα σπίτια τους στις πυρκαγιές στη βόρεια Καλιφόρνια.

Ένα άλλο άρθρο που φιλοδοξεί να παρουσιάσει ένα ανθρώπινο πρόσωπο για τη εταιρία είναι αυτό που μιλάει για τα 4.000 σκυλιά που πηγαίνουν κάθε μέρα στη δουλειά μαζί με τους κηδεμόνες τους που είναι υπάλληλοι της Amazon. Είναι ευπρόσδεκτα στην εταιρία. Πραγματικά, πολύ ωραία ιδέα να σέβεται μια εταιρία τα σκυλιά των υπαλλήλων της. Ακόμη καλύτερα βέβαια να σέβεται τους υπαλλήλους της που δουλεύουν σαν σκυλιά.

Μεγάλα σχέδια για ένα μεγάλο brand

Όταν τον Σεπτέμβριο του 2017, η Amazon εξαγόρασε την Whole Foods [για 13 δισ. δολλάρια] κανείς δεν υποψιαζόταν ότι θα άνοιγε το Amazon Go. Ούτε και τώρα μπορεί κανείς να φανταστεί τι έχει στο μυαλό του ο Jeff Bezos και γιατί φιλοδοξεί να κάνει μια δεύτερη έδρα, άλλο έναν νέο χώρο για κεντρικά γραφεία – το ΗQ2 – εκτός από αυτά που η εταιρία διαθέτει στο Σηάτλ των Ηνωμένων Πολιτειών. [www.amazon.com/amazonHQ2]

Ένα πιθανό σχέδιο της Amazon μπορεί να είναι να αξιοποιήσει την πολύτιμη γνώση που διαθέτει ως γίγαντας του e commerce, όλα αυτά τα “insights” όπως λέγονται στη γλώσσα του Marketing και της Επικοινωνίας διεκδικώντας ως τρίτος και πολύ δυνατός παίκτης μια θέση δίπλα στο Google και το Facebook. Το σίγουρο είναι ότι έχουμε ακόμη να δούμε πολλά από την Amazon.

Το λογότυπο της είναι γνωστό για το κίτρινο καμπυλωτό βελάκι που ξεκινάει από το a και φτάνει ως το z. Αυτό δεν σημαίνει μόνο ότι η εταιρία παραδίδει δέματα από το ένα σημείο στο άλλο αλλά επίσης ότι καλύπτει μια ολόκληρη γκάμα από προϊόντα, με άλλα λόγια τα πάντα. Από το a μέχρι το z. Μόνο που από ό,τι φαίνεται δεν υπάρχει πάντα χώρος για ανθρώπους ενδιάμεσα.

Του Χρήστου Τσατσαρώνη

Το σκάδαλο της Νovartis, με όσα είδαν το φως της δημοσιότητας μέχρι τώρα και όσα θεωρείται βέβαιο από τους γνωρίζοντες ότι θα ακολουθήσουν, δεν αποκαλύπτει μόνον ένα σάπιο κύκλωμα που αποτελεί τον ορισμό του όρου ''διαπλοκή'', αλλά ξεγυμνώνει κυριολεκτικά και όσους πολυπράγμωνες πολιτικούς εμπλέκονται, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στη δυσώδη αυτή υπόθεση, καθώς ''βαριά'' ονόματα του προηγούμενου συστήματος διακυβέρνησης, έσπευσαν ανενδοίαστα να ζητήσουν ακύρωση γιά ένα από τα ολίγα δικά τους νομοθετήματα, που κινούνταν στη σωστή κατεύθυνση, τον θεσμό δηλαδή της προστασίας μαρτύρων.

Ο πρώην υπουργός Μάριος Σαλμάς, εμπλεκόμενος στην υπόθεση Νovartis - και φυσικά έχων αβιάστως το τεκμήριο της αθωώτητας, μέχρι δικαστικής αποδείξεως περί του αντιθέτου - ανενδείαστα και ελαφρά τη καρδία δηλώνει ότι ''οι μάρτυρες που κατέθεσαν, ας τους άλλαξαν ταυτότητες , ας τους άλλαξαν ονόματα, θα βρεθούν, η Ελλάδα είναι πολύ μικρή και θα τιμωρηθούν''!

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Ευάγγελος Βενιζέλος, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Σαμαρά, πρώην αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και πρώην υπουργός, με βαρύ όνομα στον πανεπ[ιστημιακό χώρο ως κορυφαίος καθηγητής στο Συνταγματικό Δίκαιο, επίσης εμπλεκόμενος στο σκάνδαλο Νovartis - και φυσικά έχων και αυτός, αβιάστως το τεκμήριο της αθωώτητας, μέχρι δικαστικής αποδείξεως περί του αντιθέτου - δήλωσε τα ακόλουθα για το θεσμό των προστατευόμενων μαρτύρων: ''τι νομίζουν οι δυστυχείς, ότι θα είναι εσαεί προστατευόμενοι; Και αυτοί θύματα είναι. Κάποιος τους δημιούργησε την εντύπωση ότι ως ανώνυμοι μάρτυρες δεν θα ελεγχούν. Προφανώς και θα ελεγχούν''!

Οι δύο προαναφερόμενοι πολιτικοί, που δεν είναι φυσικά οι μόνοι, κάθε άλλο, είναι εξέχοντα μέλη των δύο κομμάτων που κυβερνούσαν τη χώρα, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και έφεραν προς ψήφιση στη Βουλή τον σχετικό νόμο περί προστατευόμενων μαρτύρων, αρχικά για θέματα τρομοκρατίας και εγκληματικών οργανώσεων και στη συνέχεια ο νόμος αυτός συμπεριέλαβε και  πολιτικά πρόσωπα - και πολύ ορθώς επεκτάθηκε.

Τώρα, όμως, είναι τα ίδια πρόσωπα, των ίδιων πολιτικών χώρων, που ωρίωνται στα Μέσα Ενημέρωσης, ότι ''πρέπει'' να αποκαλυφθούν τα ονόματα των προστατευόμενων μαρτύρων του σκανδάλου Νovartis! Τους ονομάζουν μάλιστα, προφανώς για να τους απαξιώσουν στην κοινή γνώμη, ''κουκουλοφόρους''!

Αλλά, το πιό εξοργιστικό, αντιδημοκρατικό και συνάμα χυδαίο από κάθε άποψη, είναι το γεγονός - άμεση μετάφραση των απειλών τους, ότι προσπαθούν να τους τρομοκρατήσουν! Και αυτούς και όσους... διανοηθούν εφεξής να καταθέσουν αποκαλυπτικά στοιχεία, για όσους ρίμαζαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αυτή τη χώρα, τους πολίτες της και την αξιοπρέπειά τους.

Τα ίδαι ακριβώς και ο Άδωνις Γεωργιάδης, αντιπρόεδρος της ΝΔ σήμερα, που χαίρει απόλυτης κάλυψης του προέδρου του Κυριάκου Μητσοτάκη - του ''άλλωστε αυτός τον διόρισε'', κατά την Ντόρα Μπακογιάννη.

Κάποιοι, μάλιστα, χωρίς αιδώ, αλλά προφανώς λόγω χρόνιου εθισμού στο ρουφιανιλίκι και στα ''καρφώματα'' επί αντιτίμου, έσπευσαν να παράσχουν τις ''υπηρεσίες'' τους, βγάζοντας ''κουκούλες'' κατά παραγγελία ή κατασκευή, θα διαφανεί πολύ σύντομα.

Το πλέον εξοργιστικό για τον απλό πολίτη, οποιασδήποτε πολιτικής ή κομματικής επιλογής, είναι το ότι ορισμένοι ''εξέχοντες'' του πολιτικού στίβου της χώρας, δεν ομιλούν καν για σκάνδαλο Νovartis! Το θεωρούν πλεκτάνη του ΣΥΡΙΖΑ, μεθόδευση της Κυβέρνησης, όταν και οι πέτρες γνωρίζουν ότι εμπλέκεται άμεσα το FBI! Φανταστείτε, δηλαδή, να γινόταν η αποκάλυψη του σκανδάλου των εκατομμυρίων και των δισεκατομμυρίων, ΜΟΝΟΝ από την ελληνική κυβέρνηση, τι θα έλεγαν!

Έχοντας μπροστά του ο κάθε πολίτης, τέτοιου είδους αντιδράσεις, προτροπές και συμπεριφορές, από τους κατά συνταγματική συνθήκη, ''υπερασπιστές'' του κράτους δικαίου, που αναιρούν κατά το δοκούν και όταν δεν τους συμφέρει, αυτά που ίδιοι ψήφισαν, τι θα πρέπει άραγε να σκεφτθεί και να πράξει, ποιό είναι το μήνυμα που του στέλνουν να υιοθετήσει;

Ισχύει τελικά το "dura lex, sed lex" - αν υποτεθεί ότι είναι σκληρός νόμος για οποινδήποτε εμπλεκόμενο, που δηλώνει ή πιστεύει ότι είναι αθώος - ή δεν ισχύει και αν όχι, γιατί άραγε ειδικά στην προκειμένη περίπτωση;

Τα συμπεράσματα του καθενός, ας βγούν αβίαστα και χωρίς προκαταλήψεις. Και ας αφεθεί εν αρχή η Προανακριτική Επιτροπή της Βουλής να κάνει τη δουλειά της όπως αρμόζει και εν συνεχεία ας αφεθεί απερίσπαστη και η Δικαιοσύνη, να βρεί την αλήθεια ή μέρος της έστω και να αποδώσει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.

(Υ.Γ.: Δεν ξέρω γιατί, αλλά όση ώρα έγραφα τα προαναφερθέντα, τριγύριζε στο μυαλό μου, αυτό που είχε πεί κάποτε ο Αβραάμ Λίνκολν, ότι ''μπορείς να ξεγελάσειςόλους τους ανθρώπους για ένα διάστημα και μερικούς ανθρώπους για πάντα, αλλά δεν μπορείς να ξεγελάσεις όλους τους ανθρώπους για πάντα''....)

 

 

 

 

 

 

Η είδηση πέρασε στα ψιλά. Ένας 26χρονος κρατούμενος πέθανε στις φυλακές Λάρισας. Είχε μεταφερθεί πρόσφατα εκεί από τις φυλακές Μαλανδρίνου όπου κρατούνταν αρχικά, με την ελπίδα ότι θα έβρισκε ιατρική βοήθεια αλλά δεν πρόλαβε. Τον βρήκαν νεκρό στο κελί του οι συγκρατούμενοί του την Παρασκευή 2 Φεβρουαρίου. Κρίμα.

Του ΣΩΤΗΡΗ ΚΑΨΩΧΑ

Τον Σεπτέμβριο του 1886, ο Γάλλος ποιητής Jean Μοréas (πρόκειται για τον ελληνικής καταγωγής Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλο) δημοσιεύει το μανιφέστο του συμβολισμού στην παρισινή εφημερίδα Le Figaro. Αυτή είναι η επίσημη εμφάνιση μιας νέας λογοτεχνικής σχολής, που θα κυριαρχήσει στην ευρωπαϊκή τέχνη ως και τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα.

Η ονομασία «συμβολισμός» προέρχεται από τη συχνή και ιδιόμορφη χρήση των συμβόλων, στην οποία πιστεύουν ιδιαίτερα οι εκπρόσωποι του κινήματος. Ωστόσο, σύμβολα και συμβολισμοί κάθε είδους υπάρχουν χιλιάδες στην καθημερινή μας ζωή, όπως η σημαία, το περιστέρι που συμβολίζει την ειρήνη, ο σταυρός που παραπέμπει στον χριστιανισμό και το σφυροδρέπανο που οδηγεί ευθέως στον κομμουνισμό.

Στην Ελλάδα, το κίνημα αυτό έχει παγιωθεί στη συνείδηση των πολιτών και αποτελεί μέρος της καθημερινότητας των Ελλήνων, έχοντας ως ιερότερα σύμβολά του, την εκκλησία και το ΚΚΕ. Όποιος τολμήσει να σταθεί απέναντι στους δύο θεσμούς ή να αμφισβητήσει την αυθεντία τους, αλίμονό του. Οι εσωτερικοί μηχανισμοί της κοινωνία κινητοποιούνται αμέσως, στηλιτεύοντας την απρεπή στάση των ασεβών και των αντικομουνιστών.

Τα δύο αυτά ιερά σύμβολα του έθνους έχουν πολλές ομοιότητες και αναλογίες. Κατ’ αρχήν στηρίζονται και οι δύο σε παλαιά κείμενα που συμπτωματικά διαθέτουν και τα δύο το στοιχείο της επιφοίτησης. Η μεν εκκλησία βασίζεται κυρίως στην καινή διαθήκη και στα αποστολικά κείμενα του Παύλου, το δε ΚΚΕ στα βιβλία του Λένιν και δευτερευόντως στα φιλοσοφικά συγγράμματα του Μαρξ.

Επιπροσθέτως, αναλύουν και προσεγγίζουν την πραγματικότητα με τον ίδιο μεταφυσικό τρόπο. Η εκκλησία παραπέμπει την επίλυση των δύσκολων σύγχρονων προβλημάτων στην επερχόμενη «αιώνια ζωή» και τη «βασιλεία των ουρανών», ενώ το ΚΚΕ μεταθέτει τον δικό του «παράδεισο» στην κατίσχυση της εργατικής τάξης έναντι του κακού καπιταλισμού, ενδεχόμενο που θα φέρει νομοτελειακά μια πιο δίκαιη αταξική κοινωνία.

Πρόκειται για δύο θεσμούς που κρατούν την κοινωνία καθηλωμένη και μετέρχονται των καταστάσεων με απολύτως συντηρητικό τρόπο. Μόνο όταν θιγούν και κινδυνέψουν τα κεκτημένα τους, ξεσηκώνονται, εξανίστανται και αγανακτούν, εναντίον όσων παραβιάζουν τον ζωτικό τους χώρο.

Η Ελλάδα, βιώνοντας εδώ και οκτώ χρόνια μια πρωτοφανή οικονομική και κοινωνική κρίση, δεν είδε κανέναν από τους δύο θεσμούς να μπαίνει μπροστά για να αντιμετωπίσει τη σκληρή και επώδυνη για την κοινωνία πραγματικότητα. Μόνο όταν μπήκε θέμα περιορισμού του ρόλου της εκκλησίας (διαχωρισμός εκκλησίας κράτους, επίλυση του μακεδονικού) εξεγέρθηκαν οι ιεράρχες, προφανώς γιατί διαβλέπουν ότι η πώληση εθνικισμού συντηρεί την πελατειακή σχέση της θρησκείας με το χριστεπώνυμο πλήθος.

Ταυτόσημη συμπεριφορά επέδειξε και το Κομμουνιστικό Κόμμα. Τι κι αν επέπεσε στην κοινωνία λιτότητα μεγατόνων -με περικοπές μισθών, συντάξεων και επιδομάτων- η αντίδραση ήταν για το θεαθήναι. Μόλις αμφισβητήθηκε ή αυστηροποιήθηκε το δικαίωμα στην απεργία, έκανε όσους ακτιβισμούς δεν έχει κάνει στην πολύχρονη ιστορία του, μόνο και μόνο για να μη χαθεί η ιδιοκτησιακή σχέση με τον συνδικαλισμό, που συνήθως φέρνει πελάτες.

Αν η κοινωνία μας δεν ξεπεράσει αυτές τις μονεταριστικές αγκυλώσεις και τους δογματισμούς και αν ο κάθε φορέας -είτε θρησκευτικός, είτε πολιτικός- δεν κάνει αυτό για το οποίο έχει ταχθεί, φοβάμαι ότι σύντομα θα αναρωτιόμαστε παραφράζοντας τον μεγάλο Αλεξανδρινό «και τώρα τι θα απογίνουμε χωρίς μνημόνια; Τα μνημόνια ήταν μια κάποια λύση».

Του Νίκου Σερβετά*

(Σκηνές απείρου κάλλους - Κατάθεση μνήμης διπλωματικών κινήσεων υψηλού επιπέδου)

Είναι καλοκαίρι του 1992, για την ακρίβεια 4 Ιουνίου. Ζω στη Σουηδία και, μεταξύ άλλων, συνεργάζομαι με μεγάλο, τότε, Αθηναϊκό ραδιοφωνικό σταθμό.
Την προηγούμενη μέρα, στο δημοψήφισμα που έχει γίνει οι Δανοί έχουν πει «Όχι» στη Συνθήκη του Μάαστριχ. Αμέσως συγκαλείται στο Όσλο έκτακτη διάσκεψη του ΝΑΤΟ, με ουσιαστικό αντικείμενο τον χειρισμό του θέματος της Δανίας.

Πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών στην Ελλάδα είναι την περίοδο αυτή ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Το «Μακεδονικό» βρίσκεται στο φόρτε του και έχει ήδη κατατεθεί η περίφημη πρόταση Πινέϊρο. Ήταν, λοιπόν, βέβαιο ότι στο παρασκήνιο της διάσκεψης θα συζητιόταν και το «Μακεδονικό». Ο όρος FYROM δεν είχε ακόμη κατοχυρωθεί.

Όπως ο ίδιος ο Πορτογάλος πολιτικός εξηγούσε χρόνια αργότερα – 23/12/2007- σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Καθημερινή»: «Πρέπει να θυμηθούμε την πολιτική κατάσταση στην περιοχή. Πρότεινα το όνομα ‘Νέα Μακεδονία’ και ταυτόχρονα να δοθεί στην Ελλάδα καθεστώς υπερδύναμης στην περιοχή, δεδομένου ότι η συνεργασία που προτείναμε βασιζόταν στην Ελλάδα, τα πάντα θα βασίζονταν στην Ελλάδα. Πίστευα ότι αυτό θα ήταν καλό για την Ευρωπαϊκή Ένωση, γιατί θα βοηθούσε την οικοδόμηση εμπιστοσύνης».

Θα ήταν 6 ή 7 το πρωί όταν χτύπησε το τηλέφωνο στο σπίτι μου, δεν υπήρχαν τότε κινητά. «Φεύγεις αμέσως για το Όσλο, βγαίνεις σε κάθε δελτίο και αν προκύψει κάτι άλλο διακόπτουμε το πρόγραμμα», μου είπε στέλεχος του σταθμού.
Στο Όσλο βρήκα δύο ακόμα συναδέλφους που κάλυπταν ελληνικά μέσα. Ο ένας πολύ έμπειρος, ο άλλος στην ηλικία μου.

Στη διάσκεψη του ΝΑΤΟ συμμετείχαν, εκτός από τον Πινέϊρο, πλήθος Ευρωπαίων πολιτικών, υψηλόβαθμα στελέχη κυβερνήσεων, αν θυμάμαι καλά ήταν και κάποιοι πρωθυπουργοί. Επικεφαλής της ελληνικής αποστολής, που θεωρήθηκε υποβαθμισμένη, ήταν ο υφυπουργός Εξωτερικών, Γιάννης Τζούνης.

Σκηνή 1: Εξελίσσεται η διάσκεψη, σε μεγάλο ξενοδοχείο του Όσλο, οι δημοσιογράφοι περιμένουν έξω από την αίθουσα. Κόσμος μπαίνει και βγαίνει, οι δημοσιογράφοι πέφτουν επάνω στους πολιτικούς παράγοντες, μαθαίνουν, μεταδίδουν. Όλη την ημέρα δεν βγήκε από την αίθουσα ούτε ένα μέλος της ελληνικής αποστολής, ότι μεταδίδαμε το μαθαίναμε από τους ξένους, τους οποίους πολλές φορές χρειάστηκε να ρωτήσουμε, «τι είπε ο Έλληνας εκπρόσωπος;». Το απόγευμα και αφού έληξαν οι εργασίες της πρώτης ημέρας, βλέπουμε, επιτέλους, τον Τζούνη. Προσπαθεί να μας προσπεράσει. «Να σε ρωτήσω υπουργέ μου», του λέει ο έμπειρος. «Οι άλλοι βγαίναν κάθε τέταρτο και δίναν συνεχώς στο Ρώυτερς, εσείς ούτε για κατούρημα δεν χρειάστηκε να βγείτε, ούτε για κατούρημα;». Ο Τζούνης μάσησε τα λόγια του, χωρίς ουσιαστικά να δώσει απάντηση...

Σκηνή 2: Βράδυ πρώτης ημέρας, δείπνο στο εστιατόριο του ξενοδοχείου. Στο κέντρο της αίθουσας μεγάλα τραπέζια για τους επικεφαλής των αποστολών και τους θεσμικούς παράγοντες, μεταξύ των οποίων και ο Πινέιρο, τριγύρω τραπέζια για μέλη αποστολών και διαπιστευμένους δημοσιογράφους. Οι τρεις συμφωνούμε να καθίσουμε σε ξεχωριστό τραπέζι ο καθένας, να μαζέψουμε ότι πληροφορία μπορούσαμε και, ως είθισται, να βρεθούμε αργότερα να τα πούμε. Την ώρα που πάμε να πάρουμε τις θέσεις μας, πλησιάζει ομάδα της ελληνικής αντιπροσωπείας και ένας απ’ αυτούς μας ρωτάει: «Ρε παιδιά, εσείς που ξέρετε, έχει να πάμε να φάμε κάπου καλά, όχι όπως εδώ μέσα;»...

Σκηνή 3: Μεσημέρι της επόμενης. Έχει λήξει η διάσκεψη, στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου γίνεται το τσεκ άουτ. Κάθομαι στον καναπέ απέναντι από τη ρεσεψιόν και με κάποιον συζητάω. Ακούω κυρία της ελληνικής αποστολής, με αγγλικά Στρατηγάκη να λέει δυνατά: «I have trouble» (έχω πρόβλημα). Μικροταραχή, μαζεύεται κόσμος γύρω της. Απευθυνόμενη σε νεαρή κοπέλα, επίσης μέλος της ελληνικής αποστολής, της λέει: «Εξήγησέ της, παιδί μου, διότι της μιλάω και δεν καταλαβαίνει» – μίλαγε η κυρία στη ρεσεψιονίστ και δεν καταλάβαινε αγγλικά η Νορβηγίδα ρεσεψιονίστ – «επειδή μέχρι σήμερα πλήρωνε τα έξοδα το ΝΑΤΟ και εμείς θέλουμε να μείνουμε, μια που ήρθαμε, αλλά θα πάμε σε άλλο ξενοδοχείο που είναι πιο φθηνό, έχω αγοράσει κάτι σολομούς, για να μην τους κουβαλάω μαζί μου μπορώ να τους αφήσω εδώ και να τους πάρω όταν φύγουμε για Αθήνα;»
Κι επέστρεψαν αυτοί καλά κι εμείς…

ΥΓ: Λίγους μήνες νωρίτερα, βρέθηκε στη Στοκχόλμη, σε εκδήλωση Ελλήνων, ο Ανδρέας Λεντάκης, ήταν ακόμα στο χώρο της Αριστεράς, ο Αντώνης Σαμαράς δεν είχε ιδρύσει την «Πολιτική Άνοιξη». «Το Μακεδονικό θα μπορούσε να λυθεί εδώ και πολλά χρόνια. Κανένας όμως δεν ήθελε. Όλοι θέλαν να υπάρχει μία πληγή που δεν θα κλείνει για να την ξύνουν όποτε την χρειάζονται», μου είχε πει στο μαγνητόφωνο.

* Ο Νίκος Σερβετάς είναι δημοσιογράφος, εργάζεται στην Εφημερίδα Documento και συνεργάζεται με ξένα τηλεοπτικά δίκτυα.

Του Σωτήρη Καψώχα

Αν αφαιρέσει κάποιος από τους έλληνες πολίτες  τις κομματικές διόπτρες και τους ρωτήσει τι προσδοκίες έχουν για το μέλλον της χώρας, η απάντηση θα είναι από θετική έως αισιόδοξη. Αν έκανε το ίδιο ερώτημα και το 2010, λίγο πριν από τα μνημόνια, η απάντηση θα ήταν ανεπιφύλακτα αρνητική έως και απαισιόδοξη.

Κι όμως η κατάσταση το 2010 ήταν πολύ καλύτερη από σήμερα σε ότι αφορά στους δείκτες της οικονομίας και σε ότι είχε σχέση με το βιοτικό επίπεδο της κοινωνίας. Σήμερα το δημόσιο χρέος κινείται στο 180% του ΑΕΠ, το 2010 ήταν κοντά στο 126%. Η ανεργία σήμερα είναι 20,5%, ενώ τότε ήταν κοντά στο 11%. Οι μισθοί και οι συντάξεις σήμερα έχουν υποστεί αλλεπάλληλες μειώσεις που ανεβάζουν τις απώλειες άνω του 40% σε σύγκριση με το 2010, ενώ το επίπεδο κοινωνικής πρόνοιας, ασφάλισης και εργασίας βρίσκεται σε πολύ χαμηλά επίπεδα υποβάθμισης σήμερα, εάν τεθεί στη βάσανο της ζύγισης με το όχι και τόσο μακρινό χθες.

Το ερώτημα συνεπώς που εγείρεται είναι αμείλικτο: Τι είναι αυτό που κάνει τη διαφορά μεταξύ του σήμερα και του χθες στην ψυχολογία των Ελλήνων; Η απάντηση είναι εξόχως απλή: «αυτό που λένε οι άλλοι».

 Πριν οκτώ χρόνια, διεθνείς οίκοι, ευρωπαίοι αξιωματούχοι, επίσημες κυβερνήσεις, στελέχη των αγορών, περιώνυμοι κερδοσκόποι και εγχώριοι πολιτικοί αλλά και επιχειρηματίες, λειτουργούσαν ως σήμαντρα χρεοκοπίας της χώρας. Έφτιαχναν κλίμα αρνητικό σε βάρος της οικονομίας και των κοινωνικών δομών της Ελλάδας. Το αποτέλεσμα το βιώσαμε όλοι μας.

Στην παρούσα φάση ακολουθείται ακριβώς η αντίστροφη πορεία. Όλοι οι ειδικοί, οι πιστωτές και οι αγορές, συνεπικουρούμενες από την ελληνική κυβέρνηση και τη μεγαλύτερη μερίδα της επιχειρηματικής ελίτ της χώρας, τροφοδοτούν επίμονα την κοινωνία με ιαχές θάρρους και αισιοδοξίας. Ταυτόχρονα στρώνουν το έδαφος για να βγει η χώρα αποφασιστικά στον πηγαιμό για τη δική της …Ιθάκη της ευημερίας.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι όλοι έκαναν τη δουλειά τους. Κάποιοι έβγαλαν χρήματα με την χρεοκοπία της χώρας(Γερμανία, ΔΝΤ, κερδοσκοπικά Funds)  και ορισμένοι έσωσαν τα μαγαζιά τους (Γερμανικές, Γαλλικές και Ιταλικές τράπεζες) ή ακόμη απέφυγαν την καταστροφή , αφού ισοφάρισαν ζημιές που έπαθαν από την κρίση των τοξικών ομολόγων στις ΗΠΑ.

Το χειρότερο είναι ότι κάποιοι, ενδεχομένως και οι ίδιοι, θα ξανακερδοσκοπήσουν από την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας και θα αποκομίσουν νέα οφέλη από την ανοδική πορεία των εγχώριων δεικτών και την έξοδο της χώρας στις διεθνείς αγορές.

Το παιχνίδι είναι σκληρό και το παίζουν συνήθως αυτοί που το ξέρουν. Να θυμίσω απλά ότι θύματα κερδοσκοπίας έχουν πέσει κατά καιρούς ακόμη και κραταιές χώρες, όπως η Μεγάλη Βρετανία (από τον Τζορτζ Σόρος), η Ρωσία, η Βραζιλία  και η Ιαπωνία.

Μπορεί η Ελλάδα, ενόψει εξόδου από τα μνημόνια στήριξης, να χρειάζεται τα χρήματα των χρηματοπιστωτικών οίκων για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες της, ωστόσο, η κυβέρνηση ας αποφύγει τη θεοποίηση των αγορών. Οι ιθύνοντες της οικονομίας οφείλουν να  οικοδομήσουν την επόμενη μέρα  πάνω σε ένα άλλο στρατηγικό σχέδιο που δεν θα στηρίζεται στον εύκολο δανεισμό. Αντίθετα, θα πρέπει να εξασφαλιστούν οι προϋποθέσεις για  τη δημιουργία εσωτερικής υπεραξίας, που θα προέλθει από την ενδυνάμωση της εγχώριας παραγωγής και την ενίσχυση της καινοτομίας και της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας. Και κυρίως, ας πάει στον αγύριστο το μοντέλο της πελατειακής επιχειρηματικότητας –των δήθεν μεγάλων έργων- πάνω στο οποίο στήθηκε το πάρτι του πλουτισμού των ευνοημένων και της χρεοκοπίας της χώρας.

Ροή

ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ